Het Montenegrijnse gedeelte van de treinreis van Belgrado naar Bar was nog mooier dan het gedeelte in Servië. En binnen een paar uur waren we in Podgorica, waar de meesten uitstapten. Met een bijna lege trein reden we het laatste stuk naar Bar. En werden we nog getrakteerd op een mooie zonsondergang. Het was een prachtige treinreis, maar zeker niet de mooiste die we ooit hebben gedaan. Eenmaal aangekomen in Bar zochten we ons appartement op. De beste mensen waren even vergeten dat we kwamen, maar wat een lief ontvangst. We kregen watermeloen, wat te drinken en er werd ons van alles gevraagd. Daarna kregen we onze kamer te zien en die zag er prima uit. We vroegen of we nog ergens konden eten of wat boodschappen konden gaan doen, maar het was ondertussen al erg laat. Dus besloot de host dat we met hen mee moesten eten. We aten een traditioneel gerecht dat nog stamt uit de Joegoslavische tijd. Aardappelen geprakt met bloem en pruimen. Daaroverheen strooiden we suiker en een soort cottage cheese. En hoewel we beiden geen pruimen lusten was dit toch zeker best lekker! Hanna kreeg nog een sigaret van de eigenaar die, nadat ze hem al op had gestoken, trots vertelden dat hij dit voor 1 euro op de zwarte markt kocht… Sorry longen! Daarna was het tijd om ons bedje op te zoeken, want voor de volgende dag stond er alweer van alles op de planning.
De wekker stond vroeg, we pakten onze spullen weer in en leverden de sleutels in. We mochten onze bagage gelukkig achterlaten, want we moesten ons eerst nog gaan registreren bij de overheid in Montenegro. Hier betaal je de toeristenbelasting direct aan de overheid. Er zijn kleine toeristen loketten die dit geld innen en je krijg een briefje mee met dat je dit betaald hebt. Klinkt eenvoudig, maar zo makkelijk was het niet. De mensen in deze loketten spreken niet tot nauwelijks Engels en zijn niet allemaal even vriendelijk. Om bij het loket te komen moesten we eerst 45 minuutjes wandelen en precies vandaag was het extreem warm, met temperaturen tegen de 45 graden aan. Dat was best pittig wandelen, maar zo zagen we ook nog wat van Bar. Met regelmatig een rust- en drinkpauze kwamen we aan bij het loket. Ondanks dat het niet makkelijk ging, lukte het ons om de toeristenbelasting te betalen en alles te regelen. Daarna ontbeten we bij een lekker restaurantje. Het eten in Montenegro bevalt ons tot nu toe gelukkig prima! Bryanne had nog een heerlijke massage geregeld en na het eten was het dan ook tijd om die op te zoeken. Het was een bijzondere ervaring, want we werden gemasseerd door iemand die blind is. En het was nog verrassend lekker ook! Na de massage liepen we het hele stuk weer terug naar het hotel. Daar haalden we de tassen op en zaten we nog even gezellig met de eigenaar en andere toeristen. We wilden net richting de bus gaan toen bleek dat de bus helemaal niet reed. Ondertussen was het einde van de middag en moesten we een plan B bedenken om in Cetinje te komen. De eigenaar raadde ons aan om via Podgorica te reizen. Op tien minuutjes lopen van ons appartement vonden we het perron en bij het kraampje daar tegenover haalden we nog wat te drinken en wat druiven voor onderweg. De trein liet gelukkig niet lang op zich wachten. We vonden nog twee zitplekken naast elkaar en reden in anderhalf uur terug naar Podgorica, waar we gisteren ook langs waren gereden. In Podgorica vonden we gelukkig snel een bus die ons naar Centinje wilde brengen en aan het begin van de avond kwamen we aan bij ons apartement. De moeder van de eigenaar verwelkomde ons en telefonisch hadden we contact met de eigenaar. Hij voelde zich helemaal bezwaard, omdat hij aan het strand zat met zijn zoontje en ons niet zelf kon inchecken, maar zijn moeder deed het fantastisch. Ze liet ons de kamer zien en legde alles uit. Daarna kregen we een heerlijke schaal vol met vlees- en kaaswaren van hun eigen boerderij. Heerlijk! De rest van de avond deden we het rustig aan en hadden we voldoende aan het eten dat we hier kregen.
De volgende ochtend was Hanna helaas helemaal niet fit. We besloten dan ook niet veel te doen. Halverwege de ochtend zijn we het stadje ingelopen. Cetinje heeft een schattig centrum met veel restaurantjes en een heerlijk park met prachtige oude gebouwen. We vermaakten ons dan ook langer dan we hadden verwacht. Na een snelle lunch was het wel weer tijd om terug te wandelen. Deze avond aten we wraps in ons appartementje. Even wat vitamientjes, zodat we snel weer fit zouden zijn.
De volgende dag voelden we ons gelukkig een stuk beter en besloten we vroeg richting het busstation te vertrekken. Maar eerst moesten wij ons weer aanmelden bij het toeristenloket. Dat was dit keer helemaal een gedoe. Zaterdag kwamen we pas na sluitingstijd aan en op zondag was het loket gesloten, maar toch konden we deze dagen nu niet meer betalen. Hoe we dat gaan regelen aan de grens, moesten we zelf maar even zien. Deze vrouw had totaal geen zin om te helpen, sprak geen Engels en was bloedchagerijnig. Uiteindelijk lukte het, maar toen moesten we toch weer naar het postkantoor, want hier schreef ze het briefje en bij het postkantoor moesten we betalen. De rijen daar waren niet normaal lang en na een flinke tijd wachten waren we eindelijk aan de beurt. Ondertussen was van een vroeg vertrek allang geen sprake meer, maar we besloten toch gewoon de bus te pakken. Met een flinke omweg kwamen we in Kotor aan. En daar werden we positief verrast. Hoewel de stad eerst niet bijzonder aandoet, veranderde dat direct toen we de stadspoorten van de binnenstad doorliepen. Allemaal kleine, gezellige en oude straatjes die als een doolhof op elkaar aangesloten waren. Overal waren souvenir winkels en leuke restaurants. Nadat we heerlijk gegeten hadden verdwaalden we uren door alle straatjes en lieten ons steeds weer verrassen door wat we tegenkwamen. Het enige nadeel van Kotor is dat het heel toeristisch is en dat zie je terug in de drukte, maar zeker ook in de prijzen. We betaalden voor eigenlijk alles het dubbele ten opzichte van de prijzen in Cetinje. Toen onze voeten moe waren van al het wandelen besloten we in een parkje lekker even te gaan zitten. We keken mensen, lazen een boek uit en genoten van de fijne temperaturen in de schaduw van de bomen. Aan het einde van de dag wandelden we terug richting het busstation en stapten we weer in de bus naar Cetinje. Eenmaal daar aangekomen kwam de eigenaar nog even langs voor de betaling. Het bleek een super gezellige man te zijn die zelf ook een eerlijke en soms kritische blik op zijn land heeft. We praten een hele tijd gezellig en vroegen hem zijn ouders te bedanken voor het heerlijke eten dat we eerder kregen. De eigenaar zou later even terugkomen om een spons langs te brengen, zodat we konden afwassen. Hij bracht niet alleen een spons, maar ook weer een heerlijke plank met vlees- en kaaswaren van eigen kweek. De eigenaar regelde voor de volgende dag ook een mini privétour voor ons.
De volgende dag om 10.30 stond de vader van de eigenaar klaar om ons een paar uur op sleeptouw te nemen. We reden naar Lovcen nationaal park. Wat een prachtige omgeving. Regelmatig stopten we om de meest gave uitzichtpunten te zien met als kers op de taart een enorm uitzicht over de baai van Kotor. De prachtige bergen op de achtergrond en het bizar blauwe water maakten het net alsof we in een schilderij stonden. Wat een ervaring. We reden een aantal uur rond en wandelden in het natuurpark tussen duizenden kleurrijke vlinders. Wat was dit mooi! Na een aantal uur werden we weer teruggebracht naar het appartement. In de avond gingen we samen uitgebreid uiteten en pakten we onze tassen weer in. De volgende dag was het tijd om Cetinje weer te verlaten.
In de ochtend liepen we naar het busstation. De bedoeling was dat we nog even naar het stadje zouden lopen om de kaart voor Bry op de bus te doen, maar het weer was heel slecht. Dikke, donkere wolken volgenden ons op weg naar het busstation en uiteindelijk begon het flink te onweren. We kwamen net op het busstation aan toen het pas echt losbarste. Keiharde regenbuien afgewisseld met grote hagelstenen en harde knallen van het onweer. Onze bus had veel vertraging en ondanks het afdakje hadden we het ondertussen best fris. Ruim een uur te laat kwam onze bus aan en konden we vertrekken richting de hoofdstad; Podgorica. We hadden nog een paar uur voordat we naar de airport moesten en besloten dan ook eerst het stadje even in te gaan. We dwaalden wat en aten natuurlijk weer bij ons favoriete restaurant. We proberen tijdens onze reizen zoveel mogelijk Hard Rock cafés te bezoeken. Het eten is daar zo heerlijk en we houden van de sfeer die in deze restaurants hangt. Na het eten liepen we, via het postkantoor, naar ons appartementje en regelden we een taxi naar de airport.
We kwamen precies op tijd aan en zagen Joëlle al snel door de deuren heen komen. Wat gezellig dat er ook deze reis iemand op bezoek komt! We aten snel nog wat in het centrum en doken daarna gauw ons bedje in. Morgen staat er weer een reisdag op de planning en gaan we dit land alweer verlaten!
Geef een reactie