Na een heerlijke rustige ochtend zijn we met de Uber naar het busstation gegaan. Daar was het echte chaos! Er waren letterlijk overal verkopers, taxichauffeurs en mensen die met de bus mee wilden. Je werd letterlijk om ver gelopen en we werden natuurlijk ook een beetje raar aangekeken toen we met de bus wilde. Na een tijdje vonden we de bus die ons naar Santa ana zou brengen en voor 1,60 per persoon mochten we twee uur in de bus. Het was extra leuk dat we tussen allemaal lokale mensen zaten en dat er continu verkopers de bus in kwamen met echt van alles en nog wat om te verkopen. Na een uur of twee waren we in Santa Ana. De stad zelf trok ons helemaal niet, het was zeker niet de mooiste stad die we hadden gezien, maar zoals altijd besloten we het een kans te geven.
We kwamen aan in het leukste hostel tot nu toe. Wat een plaatje. Het hele hostel was super leuk ingericht met allemaal zitplekjes en het personeel was super vriendelijk. De manager regelde voor ons dat we de volgende dag mee konden op een tour naar de santa ana vulkaan en hij vertelde enthousiast over een makkelijke hike die op vrijdag vanuit het hostel zou gebeuren. Het klonk allemaal heel erg goed, dus wij hebben beide tours bij hun geboekt en we waren klaar om de volgende dag de vulkaan te gaan beklimmen. Na een goed en vooral heerlijk ontbijt, waren we er klaar voor.
Deze tour deden we in een normale auto en we gingen naar een uitzichtpunt waar we de santa ana vulkaan konden zien. Dit was geweldig en wij keken elkaar aan en dachten jemig dat wordt wel een klim! Toen we bij de parkeerplaats aankwamen werden we gekoppeld aan een andere gids, deze gids zou ons gaan begeleiden naar de top. Deze klim was toch iets zwaarder dan we hadden verwacht. De gids was ons na de eerste pauze al zat, dus liepen we samen het hele stuk omhoog. We hebben elkaar moeten motiveren en stimuleren, maar vooral moeten steunen om te zorgen dat we echt de top konden bereiken. Wij liepen steunend, scheldend, zeurend en puffend de berg op en hoe hoger we kwamen, hoe erger het begon te stinken naar rotte eieren. Wij kwamen boven aan en hadden verwacht dat onze gids daar zou staan, maar nee hoor onze gids was in geen velden of wegen te bekennen. Dus we hebben foto’s gemaakt van het super mooie kratermeer. Toen kwam onze gids om te vragen of we naar benden konden gaan. De afdaling begon en we moeten eerlijk met je zijn, hoe slecht we zijn in klimmen, des te beter we zijn in dalen. Dus we liepen verschillende personen van onze tour voorbij en kwamen zeker niet al laatste beneden aan. Na deze hike waren wij echt kapot en wilde we vooral richting een stoel zodat we konden gaan zitten/slapen, maar vooral dat we even konden gaan lunchen. Deze tour bracht ons niet alleen naar de vulkaan maar ook naar een super groot meer waar we heerlijk en best goedkoop hebben gegeten. Na het eten zijn we gelukkig voor onze voetjes wel terug gegaan naar het hostel.
De volgende dag zouden we een makkelijke hike doen. Dus wij stonden op de afgesproken tijd klaar om te gaan beginnen aan de hike. Alleen waren de gids, de manager (deze ging ook mee de hike doen), en de mensen die een film zouden maken niet op tijd, dus we vertrokken 2 uur later dan verwacht. We kregen een helm en de gidsen namen messen en touwen mee. Het begon steeds minder te klinken als een makkelijke hike :). De gids begon met uitleggen wat we allemaal zouden doen en hoe lang we zouden wandelen. Onze monden vielen open, want 30 km door de bergen vinden wij niet echt een makkelijke hike. Beiden waren we er klaar voor, maar dachten wel waar beginnen we nou weer aan en hoe gaan we dit volhouden. De tour begon met een klim omhoog en deze is volledig te vergelijken met de vulkaan van de dag daarvoor en misschien was hij nog wat moeilijker. Toen we eindelijk boven kwamen zagen we dat we hier ook afgezet konden worden met de auto, maar dat hadden ze helaas niet gedaan. Toen begon de wandeling naar de cave, deze was makkelijk, soms een beetje berg op soms een beetje berg af, maar veel makkelijker dan de hike naar de berg toe. Dus wij liepen lekker met de gids mee, langs verschillende koffieplantages en langs afgronden. Toen zei de gids we moeten naar benede toe (zie: hier een koffieplantage met verschillende planten voor je). Dus dit werd glibberen en glijden naar beneden en soms was het net een natuurlijke glijbaan waarop we makkelijker op onze kont naar beneden konden glijden. Dus we kwamen aan op een ander pad en merkte dat onze gids het stiekem gewoon veel leuker vond om dwars door de plantage te gaan inplaats van er om heen. We kwamen uiteindelijk bij een grot aan en onze gids ging naar binnen om te kijken wat er was, maar vooral welke verschillende dieren er waren. Er waren dus verschillende vleermuizen en spinnen, maar gelukkige waren en geen slangen. Dus beide gignen we de eerste kamer in waar vooral heel veel vleermuizen volgen. Daarna is Hanna, die echt helemaal niet van vleermuizen houdt in het eerste deel blijven zitten met de manager en met een andere meid. Nadat we de hele grot bij elkaar hadden gegild door de vleermuizen besloten we maar buiten te gaan wachten. Bry is wel meegegaan de andere gang in. Hier waren verschillende spinnen, maar ook slangeneieren die al uitgekomen waren. Na de grot gingen we terug richting het hostel, om even op adem te komen voor de afdaling zouden we even wat gaan drinken. Je raad het vast al dit kwam niet in een glas maar we dronken echte salvadoraanse cola uit een zakje met een rietje (super handig trouwens!!). De klim was gemakkelijk en we waren zo terug bij het hostel hier gingen we genieten van een el salvadoraanse lunch met verschillende lokale gerechten. We waren kapot, maar wisten dat we hierna nog een hike zouden doen naar een plek waar de zonsondergang heel mooi zou zijn. Wij twijdelden ontzettend of we dat nog wel aan konden en gaven dat aan bij de gids. Deze fantatsiche gids wist ons toch weer te motiveren door te zeggen dat hij echt dacht dat we dit prima zouden kunnen. We zijn dus gegaan en wat zijn we daar achteraf blij mee. In het zonlicht liepen we naar boven en de klim begon, zeker in vergelijking met de andere twee, heel gemakkelijk. Het laatste stuk was wel echt met handen en voeten de rotsten op, maar ook dat ging goed. We zaten op de top totdat de zon onder was en zagen de stad van boven veranderen van dag naar nacht. In het donker liepen we in een treintje hand in hand met iedereen weer naar beneden.
Na deze hikes kwamen we eindelijk terug en moesten we snel gaan slapen, want om 03:00 stond onze wekker, omdat we de volgende dag terug gingen naar Guatemala. Het uitchecken ging niet helemaal volgens plan, want er zou iemand staan van het hostel om ons uit te checken. Helaa stond er nog steeds niemand toen onze bus kwam, maar gelukkig hebben wij het natuurlijk zelf opgelost en hebben we onze transfer gewoon kunnen halen.
De laatste week van onze midden-amerika avontuur gaat beginnen en dit doen we in het land waar we al even zijn geweest, namelijk in Guatemala
Geef een reactie