Amman is met stip de grootste stad van Jordanie. Waar wij in alle andere steden het meeste prima lopend konden bezoeken was hier een taxi soms echt nodig. Want naast dat de afstanden groot waren, was het ook nog al bergachtig. We lieten ons aan het einde van de ochtend afzetten bij het Citadel. Dit oude gedeelte van de stad had wel iets weg van Jerash. Alleen was Jerash heel mooi bewaard gebleven en dat was hier iets minder goed gelukt. Toch was het wel leuk om even gezien te hebben. Daarna liepen we naar buiten en gingen we op zoek naar het oude romeinse theater. We waren intens blij dat we de route op deze manier hadden gedaan, omdat we een heel stuk moesten dalen en heel wat traptredens moesten nemen. Naar beneden gaat dat toch altijd een stuk makkelijker dan omhoog. Van boven hadden we een prachtig uitzicht op het theater. Het theater was dan ook nog helemaal intact. Vanaf beneden was het net iets minder indrukwekkend, maar evengoed mooi om gezien te hebben. Daarna liepen we weer door en dit keer naar iets wat echt bij het Midden-Oosten hoort, namelijk een souk. Dit is een traditionele markt waar van alles wordt verkocht. Van kruiden en specerijen tot groente en baklava. Onderweg kwamen we nog langs een boekenwinkel. Hanna wilde voor haar leerlingen graag een aantal Arabische boeken kopen. Het had wel wat voeten in de aarde, omdat de enorm vriendelijke manier echt alleen Arabisch sprak. Uiteindelijk werd er een vrouw gebeld die wel Engels sprak. Zij hielp geduldig met alles vertalen en uiteindelijk kwamen ze met kinderboeken in het Arabisch aan. Voor een appel en een ei kochten we 5 leuke boekjes voor haar leerlingen en daarna liepen we weer door naar de souk. We kochten een kilo druiven om lekker op te eten en specerijen om mee naar huis te nemen. Het was vooral een hele bijzondere ervaring om op een markt tussen allemaal lokale mensen te lopen. We werden dan ook geregeld aangekeken en aangestaard, veel toeristen kwamen daar overduidelijk niet.
We hadden ondertussen best wel trek gekregen en besloten door te lopen naar een restaurant. Op internet hadden we een restaurant gevonden in de Rainbowstreet. Het was maar een kwartiertje lopen. Beetje jammer dat we alleen maar omhoog liepen. Dat was best pittig… Het restaurant was heel luxe, maar ook prima betaalbaar. Het was bijzonder dat hier de rokers binnen mochten zitten en de niet rokers op het terras. We aten echt heerlijk eten en betaalden maar iets meer dan dat we normaal doen. Daarna hebben we een taxi gepakt die ons naar de andere kant van de stad bracht. Daar was de King Abdullah | moskee. Eén van de moskeeën waar je ook als toerist naar binnen mocht gaan. We moesten bij binnenkomst eerst een jurk aandoen die onze kleding volledig bedekten. Daarnaast moesten Bry en Hanna onze capuchon op doen en Babette kreeg een hoofddoek om. Het plafond in de moskee was heel mooi, maar voor de rest viel het wel een beetje tegen. We hebben wel mooiere moskeeën gezien. Na het bezoek aan de moskee besloten we terug naar huis te lopen. Volgens google was deze route ‘ voornamelik vlak’, maar we hebben toch echt het grootste deel bergopwaarts gelopen.
We waren een beetje klaar met het lopen deze dag en besloten lekker te genieten van ons appartementje. Bij de receptie van het hotel vroegen we naar een goede plek om te dineren. De beste man vertelde ons dat hij wel wat kon bestellen. Het lokale feest gerecht, dat wordt gegeten bij trouwerijen en andere feesten en met een lokaal toetje toe. Buiten werd een tafel voor ons gedekt en we aten heerlijk eten, alleen echt veel te veel. Na het eten werden we nog verwend met thee en de rest van de avond hebben we het lekker rustig aan gedaan.
De volgende dag zouden we downtown nog verder gaan ontdekken, maar Hanna werd ziek. We hebben het dan ook lekker rustig aan gedaan. We hebben wat gezwommen, boekjes gelezen en films gekeken. In de avond hebben we nog wel bij een restaurantje gegeten. Dat eten was ook weer erg lekker. Het eten in Jordanië gaan we sowieso heel erg missen. Toen we wilden betalen kwamen we erachter dat we hier niet konden pinnen. Een beetje jammer, want we hadden net al onze dinars opgemaakt. Wij renden dus snel even naar een ATM, terwijl Babette binnen bleef wachten. Daarna zijn we terug naar het hotel gelopen en hebben we de laatste spullen ingepakt. We konden gelukkig veel van onze spullen aan Babette meegeven, want ondertussen waren onze tassen een stuk zwaarder dan de 10 kilo die ze mochten zijn.
Midden in de nacht ging onze wekker, want we moesten al rond kwart voor 5 naar beneden om in de auto te stappen. We moesten namelijk al vroeg op de airport zijn. Nadat we netjes waren uitgecheckt moest Bry de auto uit de garage halen. Deze was er voor ons ingezet bij aankomst, maar wel op een onhandige plek. Bry moest zich dan ook eerst de auto in persen. Daarna gooiden we alles er in en begonnen we aan de rit. We kwamen midden in de spits aan in Amman en hadden daardoor verwacht dat het rijden nu ook weer echt onmogelijk zou zijn hier. Gelukkig viel dat ontzettend mee. Die rotonde van de eerste dag, waar we met 6 auto’s naast elkaar reden, was nu helemaal rustig. Er stonden alleen drie auto’s stil die even moesten bidden. Voor de rest konden we heerlijk doorrijden. We kwamen dan ook mooi op tijd aan en Babette reed weer weg om de auto in te leveren, want die moest hier nog wel een aantal uur wachten.
Wij liepen ondertussen naar de incheckbalie. We vlogen met RyanAir. Een maatschappij die we normaal al zoveel mogelijk te vermijden, maar dat ging nu helaas niet. Toen we eenmaal aan de beurt waren bleek dat wij alleen online konden inchecken, maar helaas waren we al veel te laat daarvoor. Voor dat hele grapje moesten we even 110 dollars aftikken. Wat een afzetters joh!
We moesten toen nog door de douane, maar dat verliep gelukkig allemaal lekker snel. Het grappige was wel dat de meeste mensen in Jordanië enorm vriendelijk waren, maar op de airport leek het wel alsof alle mensen die chagrijnig zijn hier werkten. Bijzonder weer. Daarna deden we het lekker rustig aan op de airport en kochten we nog wat ontbijt. Het was tijd om te vliegen naar het volgende land. We hadden echt heel veel geluk, want door het late inchecken waren er niet veel stoelen meer beschikbaar. We hadden voor deze korte vlucht ook geen stoelen geboekt. We kregen een stoel op rij 3 en een stoel op rij 4. Het is altijd even afwachten wie je naast je hebt, maar beiden stoelen naast Bry bleven leeg. Hanna kon dus nog snel even overstappen en zo hadden we weer eens een hele rij stoelen voor onszelf. En doordat we helemaal voorin zaten hadden we ook nog het geluk dat we veel meer beenruimte hadden! We hadden er helemaal zin in om aan te komen op onze één na laatste bestemming!
Geef een reactie