Van Las Vegas naar Las Vegas

Onze dag in Las Vegas zat er alweer op en het was tijd om door te gaan. We hadden weer een lange reisdag voor de boek. Van Las Vegas reden we vandaag in een ruk door naar Williams. Onderweg stopten we in het gezellige Kingman waar we allerlei foto’s maakten van alles wat met de route 66 te maken had en ook in andere dorpjes langs de route hielden we korte stops. Het uitzicht was fantastisch, we reden door bergen, zagen prachtige vergezichten en op andere momenten reden we door de bossen en de gezellige route 66 dorpjes maakten dat echt compleet. Na een aantal uur rijden kwamen we aan in Williams. Het was na sluitingstijd van de informatiebalie dus zochten we onze naam bij de reserveringsbriefjes, maar gek genoeg hing die er niet bij. We checkten alles nog eens goed en kwamen er toen achter dat we gewoon verkeerd hadden geboekt en een dag te vroeg aan waren gekomen. Na wat telefoontjes was dat gelukkig geen probleem en mochten we een mooi plekje uitkiezen. Het was alweer laat en we besloten dus alweer snel naar bed te gaan. Het bijzondere van in het donker aankomen is dat de volgende ochtend altijd een klein feestje is. Wat was het magisch om de bergtoppen te kunnen zien en we zagen ook dat het echt heel wit was. Er lag namelijk nogal wat sneeuw…

We stonden vroeg op, want vandaag stond er iets heel gaafs op de planning. We koppelden de camper los en gingen op pad om nog geen uur later aan te komen bij de Grand Canyon. En wat was dit een magisch mooie plek. We genoten volop, want ieder uitzichtpunt gaf weer een compleet ander beeld. De ene keer zagen we vooral veel sneeuw, de andere keer de gave kleuren die zo typerend voor dit gebied zijn en op weer een andere plek zagen we de Colorado rivier door het gebied heen stromen. Als je een ticket hebt gekocht, dan mag je gratis gebruik maken van de bussen die je naar alle verschillende plekken van het park brengen. We bezochten dan ook zoveel mogelijk verschillende plekken, maar op een gegeven moment wilde Hanna en Bry toch ook wel graag een stukje hiken. Cor besloot ook gewoon mee te gaan. We liepen langs hoge afgronden, door de sneeuw, door de modder en op andere momenten juist weer door het bos. Het was zo magisch om te doen, maar na een kilometer of 5 was het voor Cor op en besloten we toch weer met de bus verder te gaan. Achteraf een goede keuze, want de buschauffeur stopte ineens en vertelde dat er hier een hoop elanden zaten. We stapten de volgende halte uit, liepen terug naar de plek en inderdaad… Er stonden 7 á 8 elanden vlak langs de weg. Wat een magisch iets om deze beesten van zo dichtbij te mogen bewonderen. Wachtend op de bus deden we nog een voetbalwedstrijd met een sneeuwbal en toen zat deze magische dag er alweer op. We reden terug naar Williams, stopten onderweg bij de Wendy’s voor een hamburger en doken daarna weer snel ons bedje in. 

De volgende dag was het een rustdag voor ons. Even bijkomen van alle prikkels, indrukken en ervaringen van de afgelopen dagen. In de ochtend deden we het heerlijk rustig aan en in de middag besloten we even naar het gezellige Williams te gaan. Een super leuk centrum waarin iedere winkel, restaurant of zelfs het politiebureau gebruik maakt van het feit dat ze aan de route 66 zitten. In de avond aten we hotdogs die we opwarmden boven het kampvuur en als toetje maakte we heerlijke smores. Toen we eindelijk naar bed wilden gaan kwamen we erachter dat de kachel het niet meer deed. En dat met -9. Na een uur bellen en sms’en met de noodcentrale kwamen we erachter dat ze nu helemaal niets voor ons zouden gaan doen en dus doken we met twee broeken, shirts en twee truien allemaal ons bedje in. De volgende dag belden we redelijk geïrriteerd weer en mochten we langs een garage rijden in Flagstaff. Eenmaal daar aangekomen deed de kachel het natuurlijk weer fantastisch, dat zul je altijd zien…  We bezochten onderweg het bijzondere petrified forest. Heel magisch om te zien hoe alle bomen zijn versteend en daardoor de meest mooie kleuren kregen. We genoten volop en toen we weer in de camper stapten bleek dat we een heel stuk door het natuurpark moesten rijden, dat was ook echt magisch en we genoten van alle uitzichten. In de avond kwamen we aan in Grants, waar we ook weer een nachtje bleven hangen. 

Daarna was het tijd voor een wat kortere reisdag. We verlieten Grants en reden eerst naar Santa Fe. Dit is een stukje route 66 van de alleroudste route. Tegenwoordig rijdt iedereen van Albuquerque naar Tucumcari, maar heel vroeger reed je via Santa Fe. We maakten daarin de goede keuze en onderweg stopen we geregeld om foto’s te maken van al het moois dat we zagen. Op een truckstop belden we even met ons nichtje in Nederland en aan het einde van de middag kwamen we in Santa Fe aan. Wat een leuke plek was dit! De huizen zijn gebouwd van Adobe stenen in aardse kleuren en dit maakt dat de stad een heel ander uiterlijk heeft als andere steden in Amerika. De native indianen die hier wonen spreken vaak Spaans. In een van de winkels vond een man het zo leuk dat wij ook Spaans spraken dat hij een hele uitleg gaf over de manier waarop de handgemaakte souvenirs gemaakt worden en wat voor familiebedrijf dat is. Nadat we nog even boodschappen deden reden we het laatste stuk naar Las Vegas (New Mexico) waar we de nacht doorbrachten. Waar we daarna naar toe zijn gegaan? Dat lees je in het volgende blog!