Nadat we hebben genoten van de prachtige natuur in Peje, stond er vandaag weer een reisdag op de agenda. Na het doen van onze boodschappen, namen we een taxi naar het busstation. We hadden ook kunnen lopen, maar we waren een beetje laat. Gelukkig kwamen we op tijd aan en stapten we in de bus die ons eerst naar Pristina bracht. Van daaruit staken we de grens over naar een nieuw land: Noord-Macedonië. Onze eerste stop was de hoofdstad Skopje, een stad die totaal anders is dan de andere plekken die we in de Balkan hebben bezocht. Overal zagen we standbeelden en indrukwekkende gebouwen, en de sfeer was meteen goed.
We wandelden het Turkse gedeelte van de stad in, waar we verdwaalden door de gezellige steegjes en genoten van heerlijk eten! Helaas kregen we ’s avonds een onaangename verrassing. We hadden een fijn appartement geboekt met twee slaapkamers, een keuken en een comfortabele woonkamer. Toen we eindelijk naar bed wilden gaan, ontdekten we voor de tweede keer deze reis bedwantsen in een van de kamers. Het was te laat om nog iets te ondernemen en de eigenaar was niet meer bereikbaar. We besloten de kamer helemaal af te sluiten en in het andere deel van het appartement te overnachten.
De volgende ochtend stond er een leuke tour op de planning. We besloten snel een kamer te reserveren voor de komende nacht en gingen met al onze spullen op pad. Gelukkig reizen we licht, waardoor we alles gemakkelijk mee konden nemen.
Onze eerste stop was de Matka Cave, gelegen in een adembenemend natuurgebied. In slechts een halfuur voeren we in een bootje naar de grot, die van binnen werkelijk indrukwekkend was. We genoten volop van de omgeving en werden ook nog eens verwend met een heerlijke lunch, compleet met lokale wijn.
Na de grot gingen we naar een charmante kerk, gelegen op een mooie locatie. Binnenin waren er schitterende oude muurschilderingen te bewonderen. Vervolgens bezochten we een prachtig uitzichtpunt, waar we meer te weten kwamen over de vele aardbevingen die Skopje hebben getroffen.
Na deze tour werden we afgezet in de stad en liepen we naar ons nieuwe appartement. ’s Avonds dineerden we opnieuw in het Turkse gedeelte van de stad en genoten van een heerlijke Turkse massage. Na een lekkere ijsje sloten we ook deze avond af.
De volgende ochtend was een vroege ochtend. Al vroeg stonden we op de luchthaven Joelle uit te zwaaien. Na een week vol gezelligheid was het voor haar alweer tijd om terug te reizen naar Nederland. Nadat we haar hadden uitgezwaaid, zochten we het busstation weer op. Daar namen we de bus naar Bitola. We hadden een heerlijk afgelegen kamer geboekt in een prachtig oud huis, maar realiseerden ons niet dat het kilometers buiten de stad lag en dat de route bijna helemaal bergopwaarts was. Omdat we geen taxi’s konden vinden, besloten we bepakt en bezakt te beginnen aan de wandeling. Toen we ruim over de helft waren, zagen we eindelijk een taxi die ons voor een paar euro naar boven bracht.
Het was even zoeken naar de eigenaren, maar uiteindelijk kwam er een vriendelijke vrouw die geen Engels sprak. We vroegen of we ergens nog wat eten konden halen, maar dat was alleen mogelijk in het stadje beneden, waar we net vandaan kwamen. We hadden geluk die avond, want in hetzelfde huis sliepen ook de broer en schoonzus van de eigenaren. Deze lieve oudere mensen spraken geen Engels, maar wel Duits. Met handgebaren en ons gebrekkige Duits wisten we ons verstaanbaar te maken. Dit stel had besloten vanavond in de stad te gaan eten, omdat het hun laatste avond hier was. We mochten meerijden naar beneden en in de avond zouden we zelf een taxi regelen. Maar het liep anders dan gepland. Ze brachten ons naar de supermarkt en lieten ons alles zien. We raakten er lichtelijk overprikkeld van, waardoor we natuurlijk de helft vergaten. Toen we in het centrum aankwamen, vertelden ze dat ze om 21.00 uur terug zouden rijden en dat we mee mochten als we maar op tijd waren. Wat volgde was een gezellige rondleiding door het dorpje. Het was niet heel groot, maar we merkten dat ze het leuk vonden om alles te vertellen over de man die daar was opgegroeid en nu al jaren in Duitsland woont. Ze vertelden ook waar we goed konden eten, en uiteindelijk zaten we samen aan een tafel te dineren. Het leuke van het uitgaan met locals is dat je sneller de lokale gerechten probeert. En wat was het heerlijk!
De volgende ochtend zouden deze mensen vroeg vertrekken, dus in de avond printten we een foto van ons vieren uit met de sprocket en duwden we die met ons telefoonnummer onder de deur door. Nog steeds hebben we regelmatig contact met elkaar. Wat hebben deze mensen ons goed geholpen! Ondanks dat we elkaar soms niet volledig begrepen, hebben we echt genoten van een leuke avond!
Ineens hadden we het gigantische huis met verschillende kamers de volgende dag helemaal voor onszelf. Het huis was in oude stijl, maar prachtig gerestaureerd. Een echte aanrader, al zou ik de volgende keer wel met een auto hierheen willen gaan. Vandaag deden we het heerlijk relaxt en hebben we onze kleren maar weer eens gewassen. Een dag helemaal nietsdoen is niet per se ons ding, dus halverwege de middag besloten we naar beneden te wandelen. Al vrij snel kwam er een taxi langs die ons verder naar beneden bracht. In de stad wandelden we wat rond, kochten wat broodnodige kleren en aten we iets. Daarna was het tijd om een taxi te vinden die ons terugbracht naar ons appartement.
De wekker ging vroeg de volgende ochtend. Vandaag stond er iets leuks op de planning, maar we moesten eerst weer naar Bitola zien te komen. We besloten om gewoon naar beneden te wandelen. Tot nu toe was er altijd wel een taxi die ons verder naar beneden gebracht had, dus dat zou vast goedkomen. Helaas gebeurde het vandaag niet. Als er al een taxi langskwam, zat die helemaal vol. We moesten dus een flink stuk wandelen en de bus zou om 9.20 vertrekken. Precies om 09.15 kwamen we aan op het busstation, maar ze wilden geen bustickets meer verkopen. We baalden als een stekker. Heel dat stuk gewandeld en nu de bus voor onze neus zien wegrijden en anderhalf uur moeten wachten. Daar hadden we geen zin in. Dus via de andere ingang renden we naar de weg. Daar was de buschauffeur zo vriendelijk om ons toch nog in te laten stappen, en we kochten ons ticket aan boord. In een kleine anderhalf uur bracht deze bus ons naar Ohrid. Daar kwamen we erachter dat de laatste bus alweer na een paar uurtjes terug zou gaan. Dat is dan weer het nadeel van reizen zonder plan. In Ohrid besloten we een quest door de stad te doen. Wij vinden dit altijd een leuke manier om een stad te ontdekken. Met een app op je telefoon volg je een soort speurtocht waarin je allerlei informatie over de stad krijgt en het werkt zonder internetverbinding. We leerden Ohrid vooral kennen als een stad waar we veel moesten klimmen. Van hoge trappen tot steile bergpaadjes. Maar we werden beloond met prachtige uitzichten over het meer en bijzondere gebouwen. Er zijn vooral indrukwekkende kerken te bezoeken, en ook het fort was de moeite waard. Ohrid is wel een heel toeristische stad; voor ons misschien zelfs een tikkeltje té toeristisch. We werden soms zelfs in het Nederlands aangesproken… Daarom vonden we het niet erg om een paar uur later weer de bus richting Bitola te pakken. Daar aten we nog wat in het centrum. Gelukkig vonden we deze keer snel een taxi die ons naar Bukovo bracht.
De volgende ochtend was het tijd om de bus terug richting Skopje te nemen. Gelukkig bracht de eigenaar ons nog even naar het busstation, zodat we niet weer dat hele stuk hoefden te lopen. Dat was extra fijn, omdat de bus erg vroeg vertrok! We hadden nog een heerlijk relaxte dag in Skopje. Wat een leuke stad is dit! Je hebt van alles wat: van prachtige oude gebouwen tot supermooie winkelcentra en van schattige straatjes waar je uren kunt verdwalen tot prachtige pleinen en bruggen. We vermaakten ons prima.
Vanuit Skopje reisden we, na nog een paar dagen relaxen in Skopje, in een paar uur naar Thessaloniki. Daar deden we het ook even rustig aan. Het vele reizen had ons stiekem best vermoeid, en bovenop dat alles kreeg Hanna weer een oorontsteking. Dus we deden wat wasjes, speelden spelletjes en zochten naar een apotheek. Na twee korte nachtjes was het tijd om naar het vliegveld te reizen, want voor onze laatste dagen gingen we naar ons vaste plekje op Rhodos. Daar werden we weer liefdevol ontvangen en goed verwend met heerlijk eten, zelfgemaakte baklava en andere lekkernijen. Wat hebben we het daar weer goed gehad! Vijf dagen lang deden we niets anders dan zwemmen, zonnen en genieten van het eten. Met pijn in ons hart namen we afscheid en vertrokken we weer naar Nederland. Wat zullen we het reizen missen, maar we bereiden ons alvast voor op de volgende trip!
Geef een reactie