Het is weer tijd voor zomervakantie en bij ons betekent dat ook dit keer weer lekker op een verre reis. En dit keer niet zomaar een vakantie, maar onze huwelijksreis!
De vakantie begon niet helemaal zoals we gewend zijn. De avond voor het vertrek brak Hanna haar tand af en bezochten we een noodtandarts, maar die maakte het alleen maar erger. Gelukkig kon onze eigen tandarts op de dag van het vertrek nog even een gaatje vrij maken en het wel goed fixen. Daarna vertrokken we naar Schiphol, en hoewel het druk was, waren we zo door de security en de paspoortcontrole heen (lang leve het tijdslot bij de security).
We hoefden niet heel lang te wachten voordat het boarden begon. Keurig op tijd zaten met zijn allen in het vliegtuig en reden we naar de startbaan. Maar ineens stond het vliegtuig weer stil, het duurde even voordat de piloot aangaf dat er een technisch probleem was. Helaas moesten we terugkeren naar de gate, waar we moesten wachten op de technische dienst. Dat wachten duurde best lang en het was ook nog niet zeker of we echt konden gaan vliegen. De piloot hield ons wel goed op de hoogte en vertelden steeds wat er ging gebeuren. Het meest bijzondere moment was toen we onze gordels allemaal af moesten doen en niet meer mochten opstaan of lopen, omdat er opnieuw getankt werd. Gelukkig kwam na ruim twee uur wachten het verlossende woord en mochten we vertrekken. Heel aardig van de piloot om nog even aan te geven dat hij zelf écht niet was gaan vliegen als het toch niet veilig was, dus dat we echt vertrouwen mochten hebben dat het vliegtuig weer goed was. De vlucht was best lang, maar na twaalf uur, en dus 2 uur langer in het vliegtuig om te wachten, kwamen we aan op Osaka airport.
Ook daar ging het allemaal niet gemakkelijk. We waren moe en moesten nog even wennen aan het feit dat maar weinig mensen hier Engels spreken en alles in het Japans aangegeven staat. Bij de toeristen informatie haalden we wel alvast de JR-pas voor de komende reisdagen. De JR-pas was goedkoper dan losse tickets voor als we straks verder reizen naar Hiroshima en Kyoto. Bij deze toeristen informatie haalden we ook onze eerste stempel! In heel Japan zijn overal op stations, bij bezienswaardigheden en soms in restaurants stempels te vinden, dus ons doel voor de komende tijd wordt natuurlijk stempels sparen! Nadat we alles hadden geregeld, was het tijd om in de trein te stappen en dat ging eerst ook best goed. Totdat we uitstapten op het verkeerde station. Een van de mensen bij de helpdesk probeerde ons met handen en voeten te helpen en legde uit dat we dezelfde trein weer moesten nemen. En dus stapten we weer in een trein met dezelfde eindbestemming. Alleen was het dit keer een stoptrein en deze stopte echt heel erg vaak. Ondertussen viel Hanna al bijna in slaap. Uiteindelijk zagen we op een station aan de overkant nog een trein met dezelfde eindbestemming en besloten we heel snel te treinhoppen. Daardoor kwamen we gelukkig wel snel aan op het goede station en checkten we niet veel later ook in bij het hotel. Aangekomen op de kamer bleken ze het bed versierd te hebben met bloemblaadjes en een lieve brief. We kregen ook nog een coupon om in te wisselen tegen wat te eten of drinken in het hotel. Echt heel erg leuk en lief! Ondertussen waren we al zo’n twintig uur onderweg. Normaal proberen we wakker te blijven, zodat we zo snel mogelijk van onze jetlag af zijn, maar deze keer zijn we toch maar even gaan slapen.
Aan het begin van de avond namen we een taxi naar Dotonbori. Een leuke, gezellige en drukke wijk in Osaka met veel lampen, reclameborden en gekkigheden. We keken echt onze ogen uit. Bij een lokaal restaurantje besloten we direct wat gerechten van onze wensenlijst af te strepen en bestelde we een Okonomiyaki en die was écht heerlijk. Het midden van onze tafel had een soort grilplaat. Het eten wat je daarna krijgt is al klaar, maar wordt hierop warm gehouden en nog net wat verder gegaard. Na het eten zijn we rustig in de hitte teruggelopennaar het hotel. Daar doken we snel ons bedje in. De temperaturen in Japan zijn namelijk nogal extreem. In Japan hebben ze hier zelfs een woord voor dat zich laat vertalen als ‘een gruwelijk hete dag’. Werknemers mogen zelfs een korte broek aan naar het werk en dat is in Japan écht heel uniek. Overdag is het dan ook écht te warm om actief buiten te zijn. Dus het plan voor de komende dagen is vroeg opstaan, zodat we voor de warmte al veel hebben gedaan.
En dat deden we de volgende ochtend dan ook. Vol enthousiasme lieten we ons al vroeg in de ochtend af zetten op Amerikamura. De straat voor fashion en bijzonderheden. We hadden ons alleen even niet bedacht dat op dit tijdstip de winkels natuurlijk allemaal nog dicht zijn. Die openen hier pas rond een uur of 11… Dus besloten we maar vast een stuk te gaan wandelen om toch zoveel mogelijk te zien en later weer terug te gaan naar deze wijk. We hebben heerlijk rondgestruind en zijn van Amerikamusa naar Dotonbori en Namba gelopen. Onderweg stopten we bij een klein koffietentje voor een sapje en een heerlijke cheesecake. De aardige meneer vond blijkbaar dat wij er al erg oververhit uitzagen. De airco werd namelijk aangezet en op de tafels werden ventilatoren neergezet. Na een hapje en een drankje besloten we weer verder te wandelen. Ondertussen waren we al een aantal uur onderweg en gingen de winkels open. We keken af en toe bij leuke zaakjes. Uiteindelijk kwamen we aan bij de tsutenkaka toren. We hadden even miscommunicatie, want waar Hanna dacht dat we de toren van buiten zouden bekijken, was Bry ervan overtuigd dat we ook omhoog zouden gaan. Voordat Hanna het goed en wel doorhad waren de tickets gekocht en moest ze er toch aan geloven. Met de lift werden we eerst halverwege gebracht. En stiekem was dat al best hoog. Daar konden we ook weer een stempel in ons boek zetten. Daarna was het tijd om naar de top te gaan. Hanna had even tijd nodig, maar durfde uiteindelijk met ruime afstand van het raam ook om zich heen te kijken. Bry ontdekte dat je nog een trap op kon klimmen en daar kwam het heftigste gedeelte. Je kon daar namelijk een foto laten maken op de top, maar daarvoor moest je dan wel een pad over dat uitstak boven de top om uiteindelijk op een glazenplateau te staan. Hanna durfde het plateau niet op, maar is wel het uitstekende stuk op gelopen. Bekijk de foto maar om te zien hoe erg ze daarvan genoot…
Na de foto zijn we terug naar beneden gegaan. We hebben een restaurant opgezocht waar we kushikatsu hebben gegeten. Dat is iets dat typisch is voor Osaka en voor de wijk waar we waren in het bijzonder. Het is eigenlijk een ingrediënt dat met deeg wordt omhult en daarna wordt gefrituurd. Je kunt van alles kiezen, van kaas, ui en kip tot beef, vis of knoflook. We hebben er een aantal geprobeerd en het was gelukkig best wel lekker! Na het eten zijn we terug naar het hotel gegaan om even bij te komen en af te koelen.
In de avond bezochten we Dotonbori weer. We hadden tijdens ons rustmoment wat onderzoek gedaan en hadden een sushizaak gevonden waar je sushi van de lopende band kon eten. Dat heb je veel meer in Osaka, maar de kwaliteit is niet overal even goed. Bij binnenkomst in het restaurant moesten we kort even wachten. Daarna werden we aan een soort bar neergezet. Aan de bar was de lopende band waarop de sushi voorbijkwam en daarachter waren de koks aan het werk. De sushi lag op allerlei verschillende kleuren bordjes. De kleur van het bordje gaf de prijs van de sushi aan. Naast de sushi van de lopende band kon je ook nog dingen bestellen. We hebben heerlijk gegeten! Het eten was fantastisch en de ervaring eigenlijk heel bijzonder. Na het eten zijn we teruggelopen naar het hotel. Onderweg kwamen we weer steeds winkels tegen met honderden grijpautomaten. Tot nu toe hadden we dat iedere keer zonde van het geld gevonden, maar vandaag stonden we toch ineens zelf ook in z’n zaakje… Nadat we uiteindelijk toch een knuffeltje hadden gewonnen zijn we echt weer terug naar het hotel gegaan, want onze voetjes waren na 20000 stappen wel even klaar met het wandelen.
De volgende ochtend stonden we ook weer vroeg op. Bij het hotel kon je fietsen lenen en dat leek ons een goed plan. We waren alleen even vergeten deze fietsen vooraf ook even te bekijken. Al na een paar minuten ontdekten we dat ze toch wel erg klein waren en de banden wel erg zacht, maar we hadden ook weinig zin om weer terug te gaan. Dus we zijn rustig verder gefietst en kwamen uiteindelijk aan bij het park waar het Osaka kasteel te vinden is. We parkeerden onze fiets, want het leek ons dat je in het park niet mag fietsen. We vergaten alleen even dat fietsen hier bijna hetzelfde als lopen is en dat je dus op de stoep mag fietsen en blijkbaar ook in parkjes. We waren alleen al onderweg met de benenwagen voordat we dat ontdekten. Deze dag was het écht extreem warm en benauwd. Dus ontzettend rustig en met af en toe een stop liepen we naar het kasteel, maar die viel ons toch een beetje tegen. Na een paar foto’s liepen we alweer terug naar de fietsen. Nadat we even naar een rookruimte waren gefietst (dat heeft Hanna toch af en toe nodig om de vakantie leuk te houden…), zijn we verder gefietst naar de andere kant van het water. Want daar moesten we om 11 uur zijn!
Net op tijd kwamen we aan bij onze workshop eetstokjes maken! En wat was het leuk om te doen. Vooraf kregen we een uitleg over de verschillende soorten hout. Daarna mochten we zelf twee stukjes hout kiezen. Op traditionele wijze hebben we deze geschaafd totdat ze de juiste grote hadden om als eetstokjes door te gaan. Daarna was het tijd om ze met verschillende soorten schuurpapier helemaal glad te schuren en precies zo te maken dat ze lekker in de hand liggen. Aan het eind hebben we ze nog ingesmeerd met olie, zodat ze lang goed blijven. Het was echt heel erg leuk om te doen! Van de krullen die we eraf hadden geschaafd hebben we uiteindelijk nog geurzakjes gemaakt. We zijn alleen redelijk eigenwijs. De vrouw die de workshop begeleidde had duidelijk gezegd dat je maximaal drie druppels moest doen, maar wij vonden dat toch wat gierig en deden er 5 in. Vanaf dat moment kon iedereen het in de verre omgeving ruiken als onze tas openging. Laten we maar hopen dat de geur nog wat afneemt…
Na de workshop fietsten we terug naar het hotel waar we even wat contact met mensen uit Nederland hadden. Naast al het leuke van deze dag, was het namelijk ook een jaar geleden dat wij halsoverkop vanuit Thailand naar huis moesten vliegen nadat Hanna haar broer op de IC terecht kwam. Een bijzondere dag, waarop we bewust probeerden nog nét iets meer te genieten van de dag, omdat we ons heel goed realiseren dat het leven zomaar anders kan zijn!
Na het bellen met de mensen in Nederland en een kort middagdutje (want warmte maakt moe!) zijn we weer de stad in gegaan. Dit keer om iets te eten dat vooral heel hoog op Hanna haar lijstje stond. Namelijk wagyu! En ook hier hebben we weer veel onderzoek gedaan. Waygu heeft namelijk verschillende classificaties. Zo bestaat A1 vlees uit weinig vet en is het vergelijkbaar met een normaal stuk biefstuk, terwijl A5 het meeste vet bevat en de hoogste kwaliteit heeft. Uiteindelijk zijn we naar een restaurant geweest waar A5 wagyu geserveerd werd. Het was een bijzondere ervaring. We moesten eerst heel lang wachten totdat er plek was en kregen al in de wachtkamer een menukaart in onze handen. Uiteindelijk kregen we een plekje aan de bar, waarachter de koks het eten maakten. Er werd ons verteld dat je maar 1 keer mocht bestellen en dat deden we dan ook netjes. Hanna bestelde een maaltijd met twee soorten vlees. Aan de ene kant mooi dungesneden plakjes vlees die heel kort geflambeerd waren en aan de andere kant gegaard vlees. Bry koos voor het gegaarde vlees. Al snel kregen we een mooi opgemaakt dienblad op tafel met daarop onze maaltijd en een bakje ei, wat uitjes en een vissoep. Er werd ons uitgelegd hoe we dit moesten eten. Ze raadde ons aan om eerst een stukje vlees te eten, zodat we de smaak goed konden proeven. Daarna moesten we het rauwe eigeel erdoorheen mengen en de uitjes erover heen strooien. Het eten was echt fantastisch en verreweg het beste vlees dat we ooit hebben gegeten. Het was het geld dan ook meer dan waard.
Na het eten konden we het weer niet laten en hebben we nog een keer een knuffeltje gewonnen bij een grijpmachinewinkel. Daarna was het tijd om snel weer naar het hotel te gaan en te gaan slapen, want de volgende dag stond er weer een reisdag op de planning.
Geef een reactie