Eindelijk mochten we weer, maar wel even anders dan we gewend waren. Dit keer lieten we namelijk ons eigen huisje achter. We bedachten ons een dag van te voren dat we iemand moesten vragen om de containers buiten te zetten en zorgden dat we alles lekker achterlieten. De volgende ochtend was het vroeg tijd om op te staan. De moeder van Hanna bracht ons naar Eindhoven airport. Op de een of andere manier komen wij op Eindhoven Airport altijd zo laat aan dat we moeten rennen om op tijd te komen, dus we namen dit keer wat extra tijd. Onze hele wereldreis hadden we te grote en meestal ook te zware tassen mee en dat was nog nooit gecheckt. Dit keer vlogen we beiden keurig met een rugtas en precies deze keer werd het allemaal goed gecontroleerd.
Het voordeel van een vroege en korte vlucht is dat we lekker vroeg in Tirana aankwamen. Met de bus reden we in een half uurtje richting het centrum van de hoofdstad van Albanië. Ondertussen was het tijd om wat te gaan eten en lopend door het chaotische verkeer zochten we naar een restaurantje waar we even snel hebben geluncht. Daarna zochten we naar ons hotel, waar we een prima kamer geboekt hadden. We deden even rustig aan en liepen daarna de stad weer in om de free walking tour te doen. Deze werd gegeven door een jonge gids die enthousiast vertelde. We begonnen op het grote plein dat gevuld is met stenen uit alle dorpen en steden van Albanië. Op die manier wordt iedere plek gerepresenteerd. We leerden ook veel over het communistische verleden en de ingewikkelde weg die ze hier afleggen om tot een democratie te komen. Albanië werkte, onder het bewind van Stalin, samen met de Sovjet-Unie, maar volgens de toenmalige leider was dit niet communistisch genoeg. Later zijn ze met China gaan samenwerken, maar ook die samenwerking stopte om dezelfde reden. In die tijd was er veel propaganda. Zo zagen de inwoners van sommige steden dat in Griekenland ook in de nacht altijd licht brandde, maar er werd hen verteld dat dit kwam omdat je daar 24/7 moest werken. Ook kregen ze documentaires te zien over daklozen in Engeland, waarbij werd verteld dat dit was hoe alle mensen daar woonden. De leider overleed en zijn vriend was een stuk minder communistisch. Na een protestactie in 1991 viel het communisme weg en kwam Coca Cola, als eerste buitenlandse product, het land in. Maar voor veel mensen was het ook de eerste keer dat ze bijvoorbeeld bananen aten. Vandaag de dag is er nog veel corruptie. Precies vandaag is daar een grote protestactie met veel hard en knallend vuurwerk. Er wordt ons verteld daar vooral niet in de buurt te komen, omdat het wel link kan zijn. Vooral de jongere generatie wil dat de corruptie stopt, omdat dit één van de voorwaarden is om in de toekomst onderdeel van de EU te worden.
Na deze wandeltocht zochten we, op advies van de gids, een leuke plek om te eten. We bestelden een mix schotel om te delen en aten daar lekker lokaal.
De volgende dag besloten we verder op avontuur te gaan. We pakten de bus naar Berat. Dat was allemaal prima geregeld. Vanuit het centrum van de stad pakten we de bus naar het grote busstation. Daar moesten we even wachten tot de bus vol was en reden we door naar Berat. Berat staat bekend als het dorp met duizend ramen. De huizen zijn allemaal tegen de bergwand opgebouwd, waardoor je vanaf de onderkant overal ramen ziet. Het hele centrum ligt vol met klinkers. We aten in een traditionele zgarra. Dat is een klein restaurantje waar voornamelijk lokaal eten wordt bereid. We aten heerlijke kip en iets minder lekkere byrek. Daarna zochten we naar onze verblijfplaats. We vonden het niet meteen en de mensen spreken hier nauwelijks Engels, maar we besloten het toch te vragen. Ik liet het adres zien aan een ouder vrouwtje. Ze wilde ons persé helpen, maar wist het zelf ook niet. Dus liepen we achter haar aan naar een ander winkeltje om het te vragen. En uit het niets kwam de eigenaar van de kamer ons ophalen. Hij moest even deze vrouw overtuigen dat wij echt bij hem geboekt hadden en toen liepen we mee. Het bleek naast de winkel waar we het die oudere vrouw vroegen te zijn. Vanaf dat moment hoorde we elke keer als we haar zagen een vrolijk “good, good, very good!”. Berat én het kamertje waar we verbleven beviel ons prima, dus we besloten een dagje langer te blijven. De eerste dag bestond uit dwalen door alle schattige straatjes. We doen dat vaak door steen, papier en schaar te spelen. We kiezen beiden een richting om op te willen en kijken wie er wint. Zo kiezen we niet alleen de straten die er leuk uit lijken te zien, maar juist ook de straatjes waar je minder snel inloopt. Daardoor komen we vaak op de leukste plekjes uit. Na een paar uur dwalen door de schattige straatjes besloten we maar weer eens te gaan eten. Dit keer aten we een heerlijke kipschotel, met allerlei verschillende stukken kip, patat, tzatziki en brood.
De volgende dag stond er een klim op de planning. We wilden namelijk naar het kasteel klimmen. Dat was over een heel steil weggetje met allerlei klinkers. Het kasteel zelf was niet heel bijzonder, maar de uitzichten waren adembenemend mooi. Binnen het kasteel waren een aantal winkels en restaurants en we wandelden er dan ook een paar uur doorheen. Nadat we in een schattig restaurantje nog wat aten, besloten we weer naar beneden te wandelen. De rest van de dag wandelden we weer wat door het dorp.
Berat is een leuk dorp, maar na anderhalve dag hadden we eigenlijk alles wel gezien. We besloten dan ook weer verder te willen reizen. Dit ging helaas niet zoals gepland. De directe bus naar Gjirokaster vertrok pas om 14.00 uur. En dat was ons wat te laat. We reisden dus eerst naar Fier en vanaf daar zouden we dan nog een bus pakken. Helaas klopte de informatie die wij gekregen hadden niet en de mensen wilden ons graag helpen, maar dat was door de taalbarrière toch vaak lastig. Na een tijd zoeken, wandelen, vragen en weer zoeken waren we er klaar mee. We besloten dan maar met een taxi naar Gjirokaster te rijden. Normaal reizen wij nooit op die manier met taxi’s, dus stiekem was het weleens lekker om dat zo een keer te doen. Deze man reed met 120 km/u over wegen waar je maximaal 30 mocht, dus we waren er zo! Het laatste stuk was echt heel spannend. We reden steil omhoog het centrum in en vroegen ons regelmatig af of de auto het wel zou trekken. Gelukkig haalden we het centrum. Vanaf daar zou het nog een 400 meter wandelen zijn naar ons hotel. We dachten dat dit goed te doen moest zijn, maar die 400 meter waren allemaal steil omhoog. Eenmaal aangekomen bij onze overnachtingsplek was deze wel echt heel tof! Een mix van een traditionele en moderne inrichting, maakte het echt een toffe ruimte. Ook buiten was het tof ingericht! Nadat we even waren aangekomen, liepen we weer terug naar het centrum. Halverwege besloten we nog even te gaan lunchen. We kwamen weer in een zgarra terrecht. Deze keer bij mensen thuis, wat ook wel een hele bijzondere ervaring was. De moeder, oma en tante stonden in de keuken, terwijl de vader en zoons de bediening deden. We kregen heerlijke byrek, de lekkerste tot nu toe! Daarna was het tijd om verder richting het centrum te wandelen. Daar wandelden we door de schattige straatjes en bezochten we toch ook even alle toeristische souvenirwinkels. Aan het einde van de dag aten we weer bij dezelfde zgarra als waar we eerder aten. Dit keer kregen we ook nog zelfgebakken koekjes en probeerden we het traditionele dessert. Daarna was het tijd om lekker uit te gaan rusten in het hotel. We konden namelijk niet een nacht langer blijven en hadden besloten de dag daarna dan toch maar weer te gaan reizen.
De volgende ochtend kregen we een uitgebreid ontbijt met echt van alles en nog wat! We werden goed verwend en besloten de opgedane energie maar te gebruiken om richting het busstation te wandelen. Dat was een flinke daling! We hebben in heel Gjirokaster amper een hele vlakke weg gezien. Je liep altijd omhoog of omlaag. Voordat we helemaal naar beneden liepen haalden we bij hetzelfde restaurant van gisteren nog wat byrek om mee de bus in te nemen. Beneden aangekomen bleek dat in het weekend de bustijden ook weer helemaal anders zijn. En eigenlijk zijn er hier helemaal geen bustijden, de bus vertrekt gewoon als die vol genoeg is. We moesten dan ook ruim 3 uur wachten tot er weer een bus zou vertrekken. We besloten het minder toeristische gedeelte maar in te wandelen en keken vanaf de bankjes naar alle locals die hun dagelijkse ding deden. Ondertussen hadden we goede gesprekken en ging de tijd toch best snel. Voor een paar euro per persoon zaten we weer een uur of 6 in de bus terug richting de hoofdstad. Aan het begin van de avond kwamen we aan bij in het centrum en zochten we, nadat we wifi hadden gevonden, naar de locatie van ons appartement. Gelukkig zaten we echt op een minuut lopen vanaf het busstation, dus we waren er zo!
De laatste dagen hebben we een heerlijk appartementje geboekt en genoten we van nog een paar dagen echt vakantie. We bezochten nog wel een marktje en gingen regelmatig lekker uit eten, maar we lazen vooral een aantal boeken, keken filmpjes en wandelden gezellig door de buurt. Die laatste dagen hadden we óók echt even nodig en we genoten er dan ook volop van!
Op onze allerlaatste dag moesten we al om 4 uur in de bus zitten richting de luchthaven. We stapten om half vier ons huisje uit en verbaasden ons eigenlijk over hoe veilig wij ons voelden in deze grote stad. Met de bus reden we richting het vliegveld en was het alweer tijd om terug naar huis te reizen.
Geef een reactie