Het was een vroege ochtend. Om 5.15 werden we opgehaald door Hanna’s moeder die ons naar Eindhoven bracht. Helaas dit keer geen stoelen naast elkaar, maar wel beiden gratis extra beenruimte! Na ongeveer 2 uurtjes vliegen kwamen we aan in het eerste land van deze reis: Servië. Wij zijn beiden niet persé fan van grote steden en hadden dan ook besloten hier maar twee nachtjes te blijven om te acclimatiseren. Het was namelijk erg warm, wel 45 graden!
In de middag zochten we ons appartement op en daar begon het gedoe. We kregen een compleet andere kamer dan geboekt. We belden met de eigenaar, maar die was erg onvriendelijk. Uiteindelijk lukte het ons om het geld voor 1 nacht terug te krijgen. We besloten dan ook maar meteen dat we daarna Belgrado weer zouden verlaten.
Op onze eerste dag in Belgrado hadden we maar 1 doel. We moesten de treintickets regelen voor de Montenegro Express. Een treinreis door Servië en Montenegro die wordt omschreven als 1 van de mooiste van Europa. We hadden online al wat informatie opgezocht en waren er niet zeker van dat we de treinreis ook zouden kunnen maken. Het is hier ook het hoogseizoen en ook de locals reizen graag naar Montenegro. De trein is daardoor vaak al volgeboekt en online kun je geen kaartjes kopen. Op het prachtige nieuwe treinstation, dat natuurlijk is gefinancierd door China, ging het allemaal heel gemakkelijk. Al snel hadden we onze tickets binnen. In het centrum aten we bij een heerlijk lokaal restaurant. En het Servische eten heeft ons positief verrast! We ontdekten Belgrado een beetje en doken we vroeg ons bed weer in.
De volgende dag was het vroeg weer tijd om de bus naar het treinstation te pakken. We dachten een ruime marge genomen te hebben, maar dat viel tegen. De bussen rijden hier niet echt op een schema, dus na bijna 40 minuten kwam de bus pas. Gelukkig waren we snel bij het station en daar was de trein makkelijk te vinden. De treinreis van Belgrado naar Bar duurt een kleine 13 uur, maar we besloten hem op te splitsen in 2 delen. Voor vandaag stond van Belgrado naar Užice op de planning.
Het was een mooie rit, maar dit eerste deel van onze reis staat nog niet in onze top treinreizen. Wel zijn we heel benieuwd naar het tweede deel van de reis. In Užice was het appartement tegenover het station, dus dat was een lekker korte wandeling. We konden de ingang niet vinden en besloten eerst een drankje te doen. Daarna kwam de moeder van de host ons ophalen om in te checken. Deze vrouw sprak geen woord Engels, maar kon gelukkig goed duidelijk maken wat ze bedoelde. We hadden een prima kamer, maar geen airco in de slaapkamer. We besloten dus een slaapfeestje te gaan houden en verhuisden het matras naar de woonkamer. In de avond liepen we naar het centrale plein waar we een drankje dronken en een lekker chocolade taartje aten. Na een rustige middag was het tijd om te gaan eten. Het valt op dat je in Servië beter voor de locale keuken kunt gaan. Daar zijn ze echt goed in, maar een hamburger bakken kunnen ze minder goed😉😋.
Het viel ook op dat Užice niet zo toeristisch is: De prijzen zijn laag, de menukaarten zijn er alleen in het Servisch en op straat worden we continu aangestaard.
Op onze tweede dag in Užice besloten we de bus naar Zlatibor te pakken. Dit was een heel gedoe. We hadden netjes kaarten gekocht, maar geen van de buschauffeurs wilde ons meenemen. Uiteindelijk was er een vriendelijke vrouw die ons (na anderhalf uur) hielp bij het vinden van de juiste bus en het kopen van de juiste tickets. Na een uurtje kwamen we in Zlatibor aan. Zlatibor is in de winter een wintersportgebied, dat zag je ook terug in de stijl van de gebouwen. Het deed een beetje aan alsof we in de Alpen waren. We liepen eerst langs het meer waarin allerlei watersproeiers stonden. Dit was heerlijk, want het was weer lekker warm. Zlatibor was ook een stuk toeristischer dan Užice en dat merkten we ook zeker. Aangezien het zo lang had geduurd om een bus te vinden, besloten we direct te gaan lunchen. We bestelden een vleesplank om te delen met allerlei traditionele vleesgerechten. Dat was heerlijk, maar daarvoor betaalden we het dubbele ten opzichte van de maaltijden in Užice. Daarna was het tijd om souvenirs te scoren. Want hoewel we het heerlijk vonden om naar niet toeristische plekken te gaan, waren we nog geen 1 souvenirshop tegen gekomen. Een sleutelhanger, die we altijd kopen op plekken waar we samen zijn en het magneetje voor Hanna waren eenvoudig te vinden. Bryanne was dit keer lastiger. Zij stuurt zichzelf altijd een kaart die ze laat schrijven door degene met wie ze op reis is, maar in heel Zlatibor was geen kaart te vinden. Uiteindelijk vonden we een postkantoor en daar hadden ze kaarten. Veel keuze was er niet, maar het is tenminste gelukt. Daarna liepen we nog even over een marktje heen. Het valt ons altijd op dat iedereen op z’n markt hetzelfde lijkt te verkopen. En we vragen ons dan ook oprecht af hoe ze zorgen dat ze winst maken. We zaten net even lekker op een bankje toen we een hele donkere wolk aanzagen komen. We besloten dan ook maar snel de bus te zoeken. Die liet redelijk lang op zich wachten, dus daar stonden we dan in het onweer te wachten op de bus. Net toen de regen losbarstte kwam de bus aan en voor nog geen 2 euro per persoon konden we terugkeren naar Užice. Dat zijn wel even andere prijzen dan in Nederland.
Aangekomen in Užice besloten we snel wat te gaan eten en daarna alvast onze tassen in te pakken. Nog 1 nachtje sliepen we op het matras op de grond. De volgende ochtend moesten we het appartement weer verlaten. We ruimden de boel netjes op en vertrokken richting het treinstation. We hadden nog even tijd om wat eten en drinken te gaan halen. Dus Bry bleef met de bagage aan het water zitten en Hanna ging op zoek naar een bakker. Met drie tassen vol broodjes kwam ze terug gewandeld en trots vertelde ze dat dit allemaal, inclusief het drinken, nog geen 7 euro had gekost! Het was ondertussen wel tijd om het juiste perron op te zoeken. Het is hier afwachten wanneer de trein komt, want informatie delen ze niet. We waren dan ook positief verrast toen de trein maar 2 minuten te laat aankwam. We hadden de vorige keer besloten dat we aan de rechterkant moesten gaan zitten, omdat daar de uitzichten mooier waren. En we werden oprecht verrast door prachtige dalen en valleien. Het Servische deel van de reis duurde echt heel lang. Over dit stuk, wat qua kilometers minder dan ⅓ van de hele reis is, deden we uren. We waren al bang dat deze hele reis veel langer zou gaan duren dan gepland. In de trein aten we onze broodjes (de een wat lekkerder dan de ander), kletsen we uren over van alles en nog wat, luisterden muziek terwijl we genoten van het uitzicht en lazen boeken uit. Na uren reizen kwamen we aan bij de grensovergang naar Montenegro. Op internet hadden we het ene horrorverhaal na het andere gelezen, dus we waren lichtelijk gespannen. En het was een vrij chaotische situatie. Er werd opgeroepen dat we allemaal de trein uit moesten, dus als sardientjes in een blikje stonden we in de gangpaden te wachten tot de deuren opengingen. Toen werd er geroepen dat we allemaal toch weer moesten gaan zitten en de douanemedewerkers kwamen aan boord van de trein. We zagen ze dichterbij komen en zorgden dat we alles bij elkaar hadden liggen. Eindelijk waren we aan de beurt en die beste man heeft welgeteld een halve seconde naar onze paspoorten gekeken, zei “dobre” en liep weer door. Daarna moesten we alsnog wisselen van trein en toen die begon te rijden merkten we gelijk dat het een stuk sneller ging! Hoe we het Montenegrijnse gedeelte van onze reis ervaren hebben? Dat lees je weer in ons volgende blog!
Geef een reactie