Na een lekker nachtje in Da Nang werden we dit keer lekker luxe opgehaald door een privetaxi. Deze bracht ons in een klein half uurtje naar Hoi An. De stad waar we weer even een tussenstop zouden maken voor een wat langere periode. De stad waar iedereen verliefd op werd en we dus hoge verwachtingen van hadden. Na aankomst in ons hotel gingen we meteen de stad in. We hadden namelijk een doel. Hoi An is dé stad om kleding te laten maken met op elke 100 meter een kledingmaker. We (lees Bry) hadden op internet al wat onderzoek gedaan naar de beste zaak en we gingen daar maar meteen naartoe. Bry wilde heel graag een op maat gemaakte linnen tuinbroek. Nadat alle keuzes waren gemaakt, we waren geadviseerd en Bry helemaal was opgemeten konden we weer gaan en de volgende dag zou die al voor de eerste keer gepast mogen worden.
In de avond gingen we natuurlijk weer naar de nachtmarkt. Dit is voor ons één van de favoriete dingen uit Azië. Overal en elke avond is er wel ergens een nachtmarkt met heerlijk streetfood, leuke kraampjes en gezelligheid. We moesten wel direct wennen aan de prijzen in Hoi An. Het is een echte toeristenstad en de prijzen voor eten en drinken waren zeker 2 keer zo hoog als in de rest van Vietnam. We aten toch maar bij één van de tentjes langs de markt en namen ons voor om de volgende dag op zoek te gaan naar eten in de buitenwijken.
We werden ook weer aangesproken door allemaal verkopers. Eén van hen bood ons wenslampionen aan. We besloten dat we dit wel heel leuk vonden en gingen met onze wenslampionen en kaarsjes de boot in. Een klein schattig bootje in een rivier die bedolven was onder de bootjes met schattige lampionnen. Hoi An is namelijk ook de stad van de lampionnen. Overal hangen ze en in de avonden geeft dat een heerlijke sfeer. Op de boot staken we de kaarsjes aan en lieten we onze wensen te water gaan.
Nadat we ook de markt zelf nog even waren overgewandeld gingen we op zoek naar een taxi die ons terug naar huis zou brengen. Dat bleek alleen niet zo makkelijk. Het was ontzettend druk en we waren het wachten redelijk zat toen een scootertaxi ons aanbood om op de Aziatische manier naar huis te gaan, met z’n tweeën achterop. Het was een spannend ritje, maar ook een echte ervaring en natuurlijk kwamen we gewoon weer veilig aan.
De volgende dag stond er iets enorm leuks op de planning. We gingen namelijk zelf een lampion maken. We hadden de workshop gekozen waarbij we echt vanaf het begin alles zelf zouden gaan doen. Wat een toffe ervaring en vooral een fantastische familie die de workshop gaf. Ze hadden humor, spraken goed Engels en namen de tijd om alles goed uit te leggen. We hadden een gezellig ochtend en ook het maken van de lampion was echt heel erg leuk om te doen! En we zijn ook nog eens super trots op het eindresultaat. Ze zijn alleen wel wat groter uitgevallen dan we dachten, dus ze mee naar huis krijgen wordt nog een leuke uitdaging!
Daarna was het tijd om terug te gaan naar de kledingmaker. De tuinbroek van Bry was al klaar om gepast te worden. Er moesten nog wat kleine aanpassingen gedaan worden, maar ondertussen hadden we besloten ons ook beiden een pak aan te laten meten. Voor deze prijs konden we het bijna niet overslaan. We werden dus beiden helemaal opgemeten, maakten beslissingen over wat we wel en niet wilden en kozen, met behulp van Danaë, de juiste kleuren. We moesten weer een dag wachten, maar dat vonden wij stiekem al best heel snel!
Op onze derde dag in Hoi An besloten we wandelend de stad te ontdekken. De opa en oma van Hanna zijn ook in Vietnam geweest 28 jaar geleden. Ze hadden wat foto’s van Hoi An doorgestuurd en wij zijn op pad gegaan om dezelfde foto’s te maken. We zagen prachtige pagodes, schattige straatjes, leuke winkels en heel wat cafeetjes. In één van de cafeetjes gingen we wat drinken, maar wel een bijzonder café. Er werkten mensen die doof of slechthorend zijn. Je mag er alleen maar fluisteren of, net als ons, praten in gebaren. Er lagen briefjes en kaarsjes waarmee je kon aangeven wat je wilde. Een super goed en leuk concept! We haalden vandaag ook onze kleding ook en wat waren we daar blij mee. Het was zo mooi geworden, maar ook dit was weer veel meer dan we eigenlijk mee naar Nederland kunnen nemen!
In de avond gingen we dan echt op zoek naar een goed restaurant dat ook betaalbaar was en die vonden we! Het restaurant had heerlijk eten en we zagen dat ze ook kookworkshops aanboden. We besloten deze maar direct te boeken, want dit moesten we zelf leren maken!
De volgende ochtend stonden we al vroeg weer bij het restaurant. We fietsten met de superleuke vrouw die de cursus gaf en haar nicht naar de echte lokale markt. Daar vertelden ze ons van alles over de groentes, het fruit en alles wat erbij kwam kijken. Op de vis- en vleesafdeling keken wij onze ogen uit. Er werden kikkers ontleed en hun hoofden afgeknipt, er lagen levende vissen én slangen. Overal bloed en viezigheid. Dat was best even heftig voor ons Westerse ochtendmaagje… Na de markt fietsten we terug en mochten we even chillen terwijl ze de spullen klaarzetten. We hadden de vorige avond zelf al gekozen wat we gingen maken, dus dat was ideaal. We begonnen met de Vietnamese loempia’s, maar maakten ook chicken curry, kip uit kleipot en heerlijke zoetzure kip!
Nadat we klaar waren met koken werd alles voor ons opgemaakt en kregen we een lading rijst. We aten ons bijna ziek, zo lekker was het. We mochten de restjes meenemen, maar we gaven aan dat dit niet hoefde, omdat we het toch niet konden opwarmen. Dus nu moesten we in de avond maar terugkomen, dan zouden zij het voor ons opwarmen.
Maar eerst werd het tijd om weer eens lekker op de fiets te stappen. We kregen voor onderweg nog een hele lading aan fruit mee. Hoe lief is dat?! We fietsten via het groentedorp naar het strand. Daar stapten we even af voor een heerlijk drankje. Daarna fietsten we weer verder door de omgeving met de rijstvelden, palmbomen en luxe en vervallen huizen die elkaar steeds afwisselden te ontdekken. Onderweg stopten we om het fruit op te eten onder de schaduw van een boom. We proeften nu dan ook eindelijk Durian. Voor mensen die het niet kennen… Durian stink en ook niet een beetje. Het stinkt zo erg dat je het van een kilometer afstand kan herkennen. Het was dan ook iets dat we beiden echt niet lekker vonden. Al kreeg Hanna het door de geur überhaupt amper doorgeslikt. Na ons fietstochtje pakten we een douche en liepen we terug naar het restaurant waar ze het eten voor ons opwarmden en waar we ook nog een extra portie loempia’s bestelden.
Op onze één laatste dag in Hoi An deden we niet zoveel. We childen bij het zwembad, lazen wat en werkte een beetje alles bij. In de avond aten we eerst weer bij het lekkere restaurantje van de kookcursus en bezochten ook weer de nachtmarkt. Daar was het 1 gekkemhuis, omdat er een soort van tv-programma werd opgenomen. Mensen werden helemaal gek en renden er achteraan. We hebben dit een tijdje staan observeren, want stiekem was het best grappig.
Op onze allerlaatste dag liep het niet zoals gepland. Die tuinbroek die Bry had laten maken was al gepeuld… We stuurden de makers een appje en zij reageerden direct. Ze vonden het zo vervelend en kwamen de broek halen bij het hotel. Ze zouden voor Bry een nieuwe maken van een betere stof. Terwijl wij lekker zwommen en childen gingen zij hard aan het werk. Aan het einde van de middag aten we nog één keer in het lekkere restaurantje en haalden we de nieuwe tuinbroek op. Ze hadden echter ook de andere weer opgeknapt en Bry mocht ze beiden meenemen. Wat een service zeg! Daarna was het tijd om ons klaar te maken, want er stond weer een nachtbus op de planning!
Geef een reactie