Nadat we weer terug waren in Thelulla pakten we snel de tuktuk weer in en maakten onze klaar voor een paar uur reizen. De rit van vandaag ging naar Tangalle, een plekje aan de zuidkust van Sri Lanka. Onderweg zagen we weer aapjes en genoten we van de uitzichten. Vandaag reed Birgit ook een stuk. Op een gegeven moment was er een slang op de weg. Daar schrokken we een beetje van en ze probeerde erom heen te rijden. Daar schrok het beestje weer zo erg van dat die bijna de tuktuk in sprong! We wisten niet dat slangen zo hoog konden springen zeg. Na aankomst in Tangalle hadden we even een tegenvaller. Het dorpje was helemaal niet zo leuk, het strand vol met straathonden en het hotel misschien wel de slechtste van de hele reis tot nu toe… we besloten maar even een stukje over het strand te wandelen en zagen gelukkig nog wel wat leuke plekken, zoals de vissersboten die allemaal vrolijk bij elkaar lagen en graffiti van allerlei leuke dingen. We aten in ons hotel en zouden op tijd naar bed. Een van de werknemers van ons hotel vertelde ons over de zeeschildpadden die op 1 van de stranden in de buurt aankomen om hun eitjes te leggen. Bry en Hanna hadden dit magische proces al eens in Suriname bekeken, maar dat was zo magisch dat we besloten weer te gaan. Deze vriendelijke man bracht ons met onze eigen tuktuk naar deze plek. Voor een paar euro per persoon liepen we mee met een andere tourguide. We hadden zoveel mazzel! We zagen namelijk de hele cirkel van dit proces. Eerst zagen we de eitjes uitkomen. Er liepen wel 100 super kleine zeeschildpadden richting de zee. Ze struikelden, vielen om en renden toch allemaal weer de goede kant op. Soms verdwaalde ze en liepen ze in het donker zo over onze voeten heen. Wat was dit ontzettend magisch! Na heel erg lang wachten was er ook een grote zeeschildpad bezig om een gat te graven. Als het gat is gegraven en ze beginnen met het leggen van eieren, dan raken ze in trans. Ze krijgen niets meer van de omgeving mee en daardoor kun je redelijk dichtbij komen. We zagen de eieren in het grote gat vallen. De gids vertelde dat er gemiddeld zo’n 100 tot 120 eieren per keer werden gelegd. Na ongeveer 20 eieren liepen we terug richting het startpunt. Het was veel later dan we hadden gepland en lieten ons zo snel mogelijk terugbrengen naar het hotel. Daar was ook de eerste politiecontrole. Gelukkig waren de papieren van onze tuktuk helemaal in orde en konden we gewoon door.
De volgende ochtend stonden we vroeg op en reden we naar Galle. Een deel van de dag kwamen we langs de mooie kust. Dat was echt idyllisch. We aten wat in een rooftopbar aan het strand en genoten van het magische uitzicht. Het laatste stukje reden we dwars door het verschrikkelijke drukke Galle heen en we besloten gelijk dat we er geen zin in hadden om daar morgen zelf doorheen te rijden. We kwamen aan in de leuke homestay en wat waren de mensen daar weer ontzettend vriendelijk. Het was een heerlijke plek waar we voor een appel en een ei heerlijke curry aten. Ook lieten we onze was hier vast doen en lieten we de man voor de volgende dag een tuktuk regelen. De volgende dag wilden we namelijk eerst naar een plek om houtbewerking te doen. Helaas was de taalbarrière weer eens goed aanwezig, dus in plaats van een plek waar we het zelf konden doen, kwamen we op een plek waar we het konden kopen. We kochten een mooie olifant, maar werden zo gek van de man die ons bijna dwong om meer te kopen, dat we snel besloten weer door te gaan. Onze vriendelijke tuktuk chauffeur zette ons in Galle bij het Nederlandse fort af. We liepen naar binnen en werden direct aangesproken door allerlei mensen die ons een tour aanboden. Voor amper 5 euro werden we een paar uur lang rondgereden. We reden eerst door het Nederlandse fort. We zagen de oude ingang, de vuurtoren, het strand, het oude Nederlandse ziekenhuis en verschillende kerken en we aten een heerlijk ijsje. Dat was geweldig! Daarna bracht hij ons naar een tempel. Het was de dag van de arbeid en daardoor konden we niet naar binnen, maar zelfs van buiten zag het er ontzettend mooi uit. Het volgende plekje waar we heen gingen was de kruidentuin. We leerden van alles over de krachten van kruiden en kregen een heerlijke kruidenmassage. We wilden een paar dingen kopen, maar de prijzen waren zo extreem dat we dat maar niet hebben gedaan. Daarna werden we naar de Dutch market gebracht waar we wat vers fruit kochten om mee te lunchen. Na onze gezonde lunch lieten we ons weer afzetten bij het Nederlandse fort waar we het te voet nog verder ontdekten. We kochten souvenirs en liepen nu ook over de muren van dit prachtige en gigantisch fort. Het was een ontzettend warme dag, dus na nog een ijsje en wat chillen besloten we ons weer naar het hotel te laten brengen. Daar aten we ook weer een heerlijk diner.
De volgende ochtend zouden we vroeg vertrekken om richting Kaputara te gaan. Helaas ging dit helemaal niet zoals gepland. De was, die we twee dagen eerder hadden laten wassen, was nog helemaal niet droog. We zetten de airco op standje ontzettend koud en besloten maar even te wachten. Uiteindelijk gingen we pas rond half 12 rijden. Onze eerste stop was enorm indrukwekkend en iets dat hoog op ons lijstje stond. Het tsunamimuseum. Een vrouw, die zelf een overlevende was, leidde ons rond. Ze vertelde eerst hoe een tsunami ontstaat en daarna hoorde we bizarre cijfers. Als je het percentage slachtoffers bekijkt, dan is Sri Lanka het heftigste getroffen. Het was op het moment van de tsunami nog oorlog in Sri Lanka, waardoor steun vanuit andere landen uitbleef. Er vielen hier 30.000 doden en 5000 mensen zijn vandaag de dag nog steeds vermist. Dit aantal doden lag zo hoog, omdat er wat bijzonders gebeurde. Doordat een van tektonische platen in tweeën brak liep daar water tussen. Het water aan de zee liep meters terug. De mensen vonden dat ontzettend interessant en liepen over het droge stuk en probeerde vissen te redden. Ze genoten van het bijzondere natuurfenomeen en hadden geen idee wat hun te wachten stond. Er waren ook nog helemaal geen waarschuwingssystemen. Ineens kwam er een gigantische golf op hun af. Mensen gingen rennen, klommen in bomen en probeerden weg te komen, maar zeker oudere en kinderen kwamen niet snel genoeg weg. De golf die uiteindelijk over hen heen kwam was 30 meter hoog. Naast het museum staat een boeddha beeld die de hoogte aangeeft en dat is echt angstaanjagend hoog. Er kwamen verschrikkelijk veel oudere en kinderen om. Andere kinderen waren ineens wees en de hulp kwam moeilijk op gang. Uiteindelijk zijn alle overleden mensen in massagraven begraven, zodat ziektes zich niet konden verspreiden. Daardoor konden nabestaanden helemaal geen afscheid nemen. Dit bijzondere museum was ook een voorlichtingsplek. Kinderen en vooral hun ouders krijgen les over de zee en leren er weer van te genieten. Ondertussen is er in Sri Lanka ook een waarschuwingssysteem, heeft Nederland geholpen bij het bouwen van dijken en Japan heeft ze geleerd huizen te bouwen die tsunamibestendig zijn. We waren er helemaal stil van, maar hadden weinig tijd om bij te komen.
Toen we terug in de tuktuk stapten was de tank helft leeg en besloten we te gaan tanken. Het eerste tankstation was leeg, de tweede was dicht, de derde had ook geen benzine meer en ook de vierde was helemaal leeg. Voor het eerst merkten we iets van de gigantische economische crisis hier en de tekorten die daardoor zijn ontstaan. We belden met tuktuk rental, want ondertussen was onze tank echt bijna leeg. Zij belden zich helemaal suf en wilden uiteindelijk zelfs op de zwarte markt naar benzine voor ons gaan kijken, maar uiteindelijk hadden we mazzel. We werden gebeld om zo snel mogelijk naar een bepaald tankstation te rijden waar nog wel benzine was. Daar aangekomen stond er een gigantische rij. Het was verschrikkelijk ongemakkelijk toen we helemaal naar voren werden gehaald. Ze wilden een qrcode zien (deze hebben we gekregen, maar daar mag je maar 7 liter per week mee halen. Dat is voor ons niet genoeg). Hanna sprak ineens geen Engels meer en bleef stoïcijns “We want full please” zeggen. Uiteindelijk reden we toch mooi met een volle tank weg. Daarna moesten we even doorrijden om nog voor het donker in Kaputara aan te komen. We zouden daar 1 nachtje blijven, maar de homestay waar we aankwamen was zo mooi en fijn en de eigenaar zo vriendelijk dat we besloten een extra dag te blijven hangen. De eigenaar zag, naar eigen zeggen, voor het eerst drie vrouwen samen in een tuktuk. Hij kon dit bijna niet geloven en moest het dan ook op foto’s vast leggen.
We genoten in de avond van het zwembad en lieten de eigenaar voor een paar euro wat eten voor ons bestellen. We aten heerlijke fried rice en cheese kottu en genoten in de avond van een lekker chill momentje. De volgende dag deden we ook lekker rustig aan. In de ochtend werden we verwend met een heerlijk uitgebreid ontbijt. Dat was echt smullen! Daarna besloten we even naar Kaputara te rijden. Op deze plek komen bijna geen toeristen en het centrum was enorm druk. We werden door iedereen aangestaard, aangesproken en bewonderd. We voelden ons net drie aapjes. We zochten wat leuke kleren, maar waren na een uurtje zo ontzettend overprikkeld dat we besloten weer weg te gaan. Bij de supermarkt zetten we de tuktuk op een speciale tuktuk parkeerplaats (hoe leuk is dat!) en deden we wat boodschapjes. Daarna reden we de andere kant op en kochten daar nog meer leuke kleren en een heerlijk ijsje. En toen was het tijd om in het hotel lekker te zwemmen, te chillen en bij te komen. In de avond had de host heerlijke curry voor ons gemaakt. Ook dat was echt ontzettend smullen.
Bij het ontbijt op de laatste ochtend daar had hij onthouden dat Hanna gek was op aardappelcurry en dat stond dus ook bij het ontbijt, net als heel veel andere heerlijke dingen. We aten ons nog net niet ziek en gingen met een volle maag weer op stap. Dit keer richting de omgeving van Padukka. Daar hadden we, voor ons laatste nacht van de roadtrip, een duurder jungle resort geboekt. Onderweg kwamen we weer in een leuk dorp waar bijna geen toeristen kwamen. De lokale mensen vonden dat helemaal leuk en vertelden ons dat er in de buurt nog wat watervallen waren. Die waren ook echt wel heel mooi. Sowieso was dit een mooie rit met prachtige bergen en magische dalen.
De weg naar het hotel was een ramp. Het was een steil bospaadje omhoog en Birgit en Hanna moesten zelfs lopen. Bryanne reed Hulk weer netjes omhoog. We werden vriendelijk ontvangen en werden, na een welkomstdrankje, naar onze kamer gebracht. Daar bleek de slaapbank helemaal geen slaapbank… dat zou geregeld worden zeiden ze. We bestelden ook avondeten en gaven aan dat we geen vis aten en dat Hanna erg allergisch is voor Ananas. Dat zou helemaal goedkomen zeiden ze. We gingen even zwemmen in het prachtige zwembad waarbij we echt een adembenemend uitzicht hadden. Na een momentje bellen met ons lieve kleine nichtje in Nederland gingen we heerlijk eten. En daar begon het snel bergafwaarts te gaan. We kregen twee borden met vis en 1 met biriyani… bijzonder als we vragen om geen vis, maar we besloten het ermee te doen en ach het kon gebeuren. Daarna werd het fruit gebracht en op Hanna haar bord lag natuurlijk ananas… aangezien dat gevaarlijk is gaven we aan dat dit echt niet kan en vroegen we om een nieuw bordje, maar ze kwamen met hetzelfde bord waar ze de ananas gewoon hadden afgehaald. Na nog meer zeuren kregen we eindelijk een bordje fruit zonder ananas en op een schoon bordje.. Wat een gedoe zeg.
Toen we naar bed gingen was gelukkig ook de slaapbank gebracht, maar daar kon je helemaal niet op slapen. Echt een drama en uiteindelijk heeft Birgit de nacht op de normale bank doorgebracht. De hele nacht (tot een uur of 1) was er boven ons ontzettende kabaal. Er werd in het restaurant met stoelen en tafels geschoven, dat was echt niet normaal. Na een kort nachtje werden we om 6.30 weer wakker van hetzelfde kabaal. Ondertussen waren we flink chago en dat lieten we ook duidelijk merken. Uiteindelijk kregen we gelukkig wel een flinke korting, dus ze snapten zelf ook wel dat dit niet kon!!!
Nadat we het helse bergweggetje weer naar beneden hadden gereden vervolgenden we de weg richting Negombo. Tijdens de rit terug werden we een aantal keren gestopt, het was namelijk een nationale feestdag. 5 mei is de geboorte dag van boeddha en dat wordt hier uitgebreid gevierd. De hele dag stonden er groepen mensen langs de weg die al het verkeer tegen hielden en drankjes (thee of ananassap) en koekjes aanboden. Wat was dit een ervaring om mee te maken. In een klein dorpje waar we doorheen reden waren we een hele belevenis en moesten we uitgebreid op de foto. Aangekomen in Negombo reden we even langs tuktukrental, want onze regenhoezen waren stuk. Die werden even snel gemaakt, de tuktuk gesmeerd en de bandjes keurig opgepompt. Hulk was er weer klaar voor. Eigenlijk zouden we hem ook inleveren, maar wij hadden besloten hem ook voor het laatste stuk van de reis nog even aan te houden. Die vrijheid met de tuktuk beviel ons namelijk prima! Daarna reden we naar het hotel en die was echt een dikke prima! We hadden een gigantisch appartement met twee heerlijke slaapkamers. We gingen Negombo in waar we veel te veel souvenirs kochten en heerlijk eten aten bij een ontzettend vriendelijk stel. In de avond werkten we in ons appartement aan ons herrineringenboekje.
De volgende dag was de laatste dag met Brigit. We hadden een heerlijk chill dagje. In de ochtend aten we ontbijt op een prima plek, we werkten ook vandaag lekker aan ons boekje, kochten nog meer souvenirs en aten nog een laatste keer met z’n drieën heerlijk Sri Lankees. Na een kort nachtje ontbeten we dit keer in het hotel waarna de vriendelijke eigenaar ons naar het vliegveld bracht. Helaas mochten wij niet met Birgit mee naar binnen, dus ze moest verder alleen op pad. Na een paar dikke knuffels namen we afscheid. Hanna had het even heel moeilijk en er zijn zeker wat tranen gelaten. Afscheid nemen is altijd lastig, maar zeker als je niet zeker weet wanneer je elkaar weer gaat zien. De mensen in Nederland zo ontzettend missen is echt 1 van de allerstomste dingen aan reizen. Gelukkig was het wel heel fijn dat Birgit er was. We hebben van elk moment genoten en haar een klein stukje van onze liefde voor reizen kunnen laten zien, maar wat gaan we haar weer missen zeg! Gelukkig was de eigenaar van het hotel, die ons ook weer terugbracht, heel begripvol en vriendelijk en reed hij ons veilig weer terug naar het hotel. Waar de reis ons nu naar toe bracht, dat lees je weer in het volgende blog.
Geef een reactie