Het was een vroege ochtend, want onze bus richting Pristina vertrok al vroeg. We moesten eerst nog een stukje wandelen naar het busstation en haalden onderweg wat te eten en drinken voor in de bus. De busreis was lang! We zouden er 4,5 uur over doen. Nou nemen we dat soort inschattingen nooit heel serieus, want ze zijn altijd optimistischer dan het in werkelijkheid is, maar we hadden ook niet verwacht dat het 9 hele uren zouden worden! De chauffeur maakte om de haverklap rookpauzes, waardoor we niet echt snelheid maakten. De grens naar Albanië ging gelukkig snel, maar daarna stopte de bus er ineens half mee. We haalden het tankstation net op tijd, en daar konden we wéér een hele tijd pauze houden terwijl er ondertussen naar de bus gekeken werd. Gelukkig konden we daarna eindelijk goed doorrijden. Ook de grens naar Kosovo ging snel! Het was fijn dat de uitzichten vanuit de bus regelmatig echt mooi waren. Als we een foto wilden maken, vertelde de vrouw achter ons precies wanneer we dat wel of niet moesten doen en waar de mooiste plekjes waren.
We hadden een appartement geboekt en liepen in ongeveer 10 minuutjes het gezellige centrum van Pristina binnen. De hoofdstraat was super sfeervol, met allerlei restaurantjes en straatverkopers. Helaas zagen we ook hier weer veel Romakinderen die hard moesten werken, wat we toch moeilijk blijven vinden om te zien. Sommige kinderen zaten er elke dag, van vroeg tot laat. We aten onze eerste avond in een lekker lokaal restaurantje. We kozen onze gerechten op basis van de plaatjes, want een Engelse kaart was er niet. Voor 19 euro aten we met zijn drieën een heerlijke maaltijd. Bizar goedkoop! Nadat we heerlijk rondgedwaald hadden, besloten we terug te gaan naar ons appartement, waar we een enorm onaangename ontdekking deden. We hebben al zoveel gereisd en in meer dan 100 verschillende hotels, hostels of appartementen geslapen, maar dit was de eerste keer dat we bedwantsen vonden in één van de bedden. Gelukkig zat de eigenaar nog beneden, en hij loste het probleem goed op! We kregen een upgrade naar een veel grotere en nettere kamer. Wat een heerlijke plek was dit. Hij vertelde ons wel dat we de volgende dag weer moesten verhuizen naar een andere kamer met jacuzzi, maar dat was voor nu dan ook prima!
De volgende ochtend deden we het rustig aan. Joelle en Hanna haalden wat broodjes bij de bakker terwijl Bry nog even wat voor haar werk deed. Toen ze klaar was, aten we onze broodjes op in het grote park naast ons hotel. Na het ontbijt wisselden we weer van kamer. Daarna was het tijd om de stad in te lopen, want we wilden meedoen aan de Free Walking Tour. Helaas had de gids er zelf niet veel zin in en was dit dan ook één van de minst leuke free walking tours die we hebben meegemaakt. Wel leerden we een aantal interessante weetjes. Zo leerden we dat Kosovo het nieuwste land van Europa is en, na Zuid-Soedan, zelfs het nieuwste land ter wereld. Ook leerden we dat er nog steeds veel landen zijn die Kosovo niet erkennen, waardoor mensen voor sommige landen geen Visa kunnen aanvragen. Daarnaast zagen we een indrukwekkend monument ter ere van de vrouwen die verkracht zijn door Servische soldaten tijdens de oorlog. Elke pin van dit monument stond voor één vrouw en het was heftig om te zien om hoeveel vrouwen het ging.
Op het grote balkon van ons nieuwe appartement zagen we een prachtige zonsondergang, waarna we met z’n drieën de jacuzzi in doken. Helaas was het water niet warm, maar wat hebben we een lol gehad met de bubbels en het veel te veel sop! In de avond aten we weer op het gezellige plein, waar zelfs livemuziek was. We aten een ijsje en toen zat ook deze dag er alweer op.
De volgende dag reden we in een paar uurtjes met de bus naar Peje. Dat was niet per se de leukste stad om te bezoeken, maar wel de toegangspoort tot het Rugova Nationaal Park. Op de aankomstdag wandelden we wat door de stad en in de avond kwam de stad tot leven. Er was een speciaal soort festival gaande waarbij er allerlei kraampjes stonden met mensen die van alles verkochten, en in het midden van het plein stond een podium met muziek. Het sfeertje was geweldig! De dag daarop werden we door de host van ons appartement opgehaald om het Rugova Nationaal Park te verkennen. Hij liet ons de mooiste plekken van het park zien. Zo ontdekten we een prachtige brug met het meest blauwe water dat we ooit hebben gezien, verscholen tussen het groene landschap. We zagen een waterval die in de winter hard stroomt en in de zomer zo goed als opdroogt. Soms leek het net alsof we in de Alpen waren, zo adembenemend mooi waren de uitzichten. Nadat we een taartje aten in een luxe 5 sterren hotel, reden we weer naar beneden, waar we een rustig plekje zochten om een paar uur te zwemmen in het azuurblauwe natuurwater. Vanwege de stroming was het verfrissend koud, maar lekker om even af te koelen. In het water lagen heel veel rotsen, maar ook veel kleine stenen. Deze waren niet persé prettig om op te staan. Bry had hier het meeste moeite mee en kreeg van de host dan ook steeds zijn slippers aangeboden. Super lief! Een paar vriendelijke locals boden ons nog een gigantisch stuk watermeloen aan. Heerlijk! Na het zwemmen keerden we terug naar ons appartement, en later gingen we opnieuw de stad in. Wat was de omgeving rond Peje toch schitterend! Voor de volgende dag stond er weer een reisdag op de planning, maar daarover lees je meer in het volgende blog!
Geef een reactie