De vaste lezers willen nu vast wel weten waar wij naar toe zijn gegaan. Dus daar komt die dan…. De afgelopen 10 dagen waren wij in El Salvador. Toen Hanna aan haar broer vertelde dat we daar heen zouden gaan, was zijn eerste reactie “nou het was leuk je als zusje te hebben gehad’. En stiekem was dat ook een beetje het beeld dat wij van El Salvador hadden. Een land met veel problemen, een ontzettend hoog moord cijfer en extreem veel criminaliteit. Toch kwamen wij tijdens onze reis veel reizigers tegen die juist over El Salvador heel positief waren. We bekeken nog een keer het reisadvies, deden wat extra onderzoek en besloten dat dit land precies klonk als dat wat wij leuk vinden. En wat zijn we blij dat we toch zijn gegaan!
In Antigua namen we een shuttle. We zaten met allerlei toeristen in de bus. De meest veilige manier om het grensgebied door te reizen en daardoor het extra geld ook wel waard. Het jammer is dat al deze tourbedrijven niet zo goed de tijd kunnen inschatten. We zouden een uurtje of 5 onderweg zijn, maar zijn gelukkig gewend dat deze tijd vaak makkelijk verdubbeld wordt en dat was ook deze keer het geval. Na een uur of 9 kwamen we in El Tunco aan. Daar stapte iedereen de bus uit en met een privebus werden wij naar San Salvador gereden. San Salvador is de hoofdstad van El Salvador en de op 1 na grootste stad van Latijns Amerika. We werden gedropt bij het hotel en moesten even wennen toen we aankwamen. We gingen namelijk naar de grote mall vlak bij ons hotel, maar we zaten in een wijk waar wij de enige blanke leken te zijn en voelde ons regelmatig een soort circusact. Iedereen staarde ons aan, wilde met ons praten of verdraaide zijn nek met staren. We besloten bij de foodcourt overal een beetje eten te halen, maar het Spaanse accent is hier weer helemaal anders. Hanna was ook moe en daardoor lukte het haar niet om het te verstaan. We weten nu dat op die momenten overal “si” op antwoorden niet het beste idee is. We hadden een gigantische hoeveelheid eten… Oepsie!
In de avond melden we ons stiekem nog veel te laat aan voor de free walking tour voor de volgende ochtend. Gelukkig kregen we van de vrouw die het organiseerde een vriendelijk appje dat het allemaal geen probleem was en we gewoon mee konden gaan. We besloten lekker op tijd te gaan slapen. Het wordt namelijk om 6 uur al donker en hoewel El Salvador al een stuk veiliger is dan enkele jaren geleden, wordt het nog wel sterk afgeraden om in het donker de straat op te gaan.
De volgende ochtend stonden we vroeg op en lieten we ons door een Uber afzetten bij het park. We konden de juiste plek niet helemaal vinden, maar met een appje en wat geduld van de tourguide konden we het toch vinden. Wat een leuke meid was dit zeg! Je voelde de passie voor haar land en merkte aan alles dat ze heel veel wist over San Salvador en de geschiedenis. Het verhaal begon met de eerste geschiedenis en hoe de Mongolen hier zijn aangekomen. De meeste El Salvadorianen stammen nog steeds af van de Mongolen en de andere groep is een mengelmoes. We leerden alles over de verschillende oorlogen met Mexico en de bendes die daarna het land jarenlang teisterden. Ze vertelde ook over de nieuwe president die de gigantische gevangenis heeft gebouwd waar je vast en zeker al het een en ander over hebt gelezen in de Nederlandse media. En hoewel je zeker kunt discussiëren over de mensenrechten van de gevangenen zijn de lokale mensen er wel blij mee. Voor hun komt er zicht op een normaal leven zonder extreme angsten, oorlogen en geweld.
We begonnen met wandelen en zagen het historisch centrum. El Salvador is aan een grote verbeterslag bezig. Gebouwen worden verstevigd of opnieuw gebouwd en aardbevingsproof gemaakt, de elektriciteitsdraden, die je door de hele stad ziet hangen, worden ondergronds aangelegd en er zijn gigantische malls gebouwd. En illegaal werken wordt niet langer getolereerd. Alle markten die illegaal zijn ontstaan worden langzaamaan opgedoekt en over een paar maanden is deze markt nog maar op 1 centrale plek toegestaan. Bijzonder om te zien hoe hard dit land en deze stad in het bijzonder in ontwikkeling is. We liepen over de markt, waar mensen zo hard schreeuwden dat we ons daar oprecht over verbaasden en we zagen verschillende kerken, waaronder een prachtige kerk met allerlei regenboog-glas-in-lood ramen die, wanneer de zon er goed opstond, de mooiste regenboogkleuren gaven. We liepen ook langs het universiteitsgedeelte van San Salvador. Alle universiteitsgebouwen hebben een bepaalde paarsige kleur en daaraan kun je het dan ook herkennen.
Na deze super interessante tour aten we wat bij een lokaal tentje. Voor net geen 5 euro hadden we een gigantische berg met super lekker eten. Helaas voelde Bry zich helemaal niet lekker. We besloten ergens even in de schaduw te chillen en kwamen daar de tourguide weer tegen. Ze gaf ons nog allerlei toffe tips over waar we souvenirs moesten kopen en we hadden het met haar en haar co-partner nog uitgebreid over voetbal, het WK en Ajax. Oké, niet we, want Bry heeft hier helemaal niets mee, maar Hanna was super enthousiast. Elke El Salvadoriaan kent Ajax dus Hanna krijg je niet snel blijer ;). Nadat we in de avond weer heerlijk eten haalde bij de foodcourt (en dit keer ging het Spaans gelukkig wel weer goed), gingen we weer lekker naar de hotelkamer. We werkten aan ons herinneringsboekje, schreven een blog en childen er heerlijk op los.
De volgende dag was alweer onze laatste dag in San Salvador. In de ochtend lieten we ons afzetten bij de National handcraftmarket. Daar waren echt de allerleukste handgemaakte souveniertjes te vinden. En we moesten elkaar er keer op keer aan herinneren dat we echt alleen met handbagage reizen en dat we dus niet alles kunnen kopen! We liepen hier een aantal uur rond en aten een heerlijke El Salvadoraans taartje die we uit lieten kiezen door het vrouwtje zelf. Een heerlijke keuze! Daarna lieten we ons naar Zona Rosa rijden. Dat zou the place to be zijn, maar wat viel dat ons tegen zeg. Grote restaurants en hotelketens, alle dure merken waren hier te vinden. Het was duidelijk dat dit alleen een plek was voor toeristen en de hogere klasse van de lokale bevolking, maar zeker niet voor de gemiddelde El Salvadoriaan. We waren hier dan ook redelijk snel uitgekeken. We liepen rustig richting ons hotel, dat zou een uurtje lopen zijn. Normaal echt geen probleem, maar op een gegeven moment voelde we ons echt niet helemaal chill en veilig. We doken een Wallmart in en bestelden vanaf daar toch maar een Uber naar de Mall bij het hotel in de buurt. We zochten daar wat te eten en ontmoette vriendelijke mensen die ons graag hielpen bij het bestellen. De meeste El Salvadorianen zijn oprecht heel vriendelijk, hulpvaardig en willen alles voor je doen. We zijn gewend geraakt dat ze daar in Latijns-Amerika ook altijd wat voor terug willen, maar dat is hier helemaal niet zo. Als je vraagt om hulp, dan blijven ze staan totdat het is opgelost. Ook de laatste avond aten we weer in de foodcourt vlakbij ons hotel. We hadden de was laten doen en gelukkig was die ook weer klaar en konden we dus (alweer!!) onze tassen inpakken. Morgen reizen we namelijk met het lokale vervoer naar de volgende plek in het mooie El Salvador.
Geef een reactie