Volgens de touroperator waarmee we het vervoer van Bacalar naar San Ignacio hadden geboekt was het maar 4 á 5 uur rijden. Dat dit een illusie zou zijn, dat hadden wij natuurlijk na 3 weken mexico ook wel moeten weten…. De reis begon goed. We werden keurig op tijd opgewacht en begonnen aan het eerste stuk naar Chetumal. Daar vulden we bij een kantoor alle papieren in die we nodig zouden hebben bij de grensovergang. Ook werden we naar een ATM gebracht om geld voor de exitfee te pinnen. Het ontbijt lag voor ons klaar en het eerste uurtje vertraging liepen we daar op. Daarna reden we naar de grens. Dat ging dan weer verrassend snel, binnen een uur waren we Mexico uit en Belize binnen. De volgende rit was richting Belize city. Daar moesten we weer overstappen op een volgende bus. Dat wachten duurde echt heel lang en daar liepen we dan ook weer ongeveer 1.5 uur vertraging op. We hebben daar trouwens wel heerlijk gegeten! Nadat de bagage in de nieuwe bus was gedumpt gingen we richting San Ignacio. In het begin viel het nog niet op hoe langzaam we reden, maar toen we de snelweg opknalde met 20 KM/U viel het toch wel op dat er wat mis was. Bij sommige bergen waren we serieus bang dat we er niet eens op zouden komen. Een andere toerist vroeg na een half uurtje maar aan de man ‘ hi sir, is your car breaking down’? Waarop de chauffeur vol enthousiasme zei ‘yes, he is’. Echt die blikken die we onderling uitdeelden ????.
Er werd een andere bus geregeld, maar zeker een uur lang hebben wij op dit slakkegangetje over de snelweg gereden. Uiteindelijk kwam de andere bus ons halverwege de weg naar San Ignacio oppikken, maar daar pasten we maar net in. En dat betekend hier dat er in de gangpaden gewoon wat krukken worden geplaatst waar je op kunt gaan zitten…
Uiteindelijk kwamen we na een uur of 8,5 aan in San Ignacio en hoefden we alleen de berg op te lopen naar ons hotel. Daar was het heerlijk om weer even Engels te praten en werden we ontzettend vriendelijk ontvangen. Het uitzicht van het hotel was fantastisch, we keken uit op een vallei met allerlei kleine dorpjes. In het hotel aten we heerlijke quesedillas en kip. We deden ook even boodschappen bij de Chinees. Deze lieve vrouw kletste ons letterlijk de oren van onze kop, alleen jammer dat we niets konden verstaan…
De volgende dag besloten we naar het dorp te gaan. Langs de snelweg hielden we een taxi aan en voor een paar euro’s bracht hij ons naar het centrum. We hadden gelezen over een leuk marktje en een paar toffe souvenirswinkels. We waren alleen even vergeten dat Belize ontzettend gelovig is, dus op deze zondag was het complete dorp rustig, net niet uitgestorven en alles was dicht.
We besloten terug te gaan naar het hotel, maar zo eigenwijs als Hanna is besloot ze toch nog 1 iemand te vragen of hij een plek wist om souvenirs te kopen. Dat bleek een schot in de roos! Deze vriendelijke man, Gabriel, liet ons de meest fantastische plekken zien met zijn mysterie machine (auto) en maakte er een hele privétour van. We bezochten eerst de Xunantunich Maya ruïnes. Maya’s bouwden hun tempels meestal op de hoogste berg, want zo konden ze de vijand goed zien aankomen. Daar konden we, in tegenstelling tot Chitzen Itza, wel naar de top klimmen. Voor iemand met hoogtevrees stiekem een beste uitdaging, maar was was het adembenemend mooi! Het voordeel van deze ruïnes is dat het redelijk rustig is en er vooral locale mensen komen. Nadat we terug waren met de brug reden we weer terug naar het plekje waar we souvenirs konden kopen. Net als op de heenweg gingen we met een pond en aan de overkant konden we rustig kijken naar alle handgemaakte producten. Weer een rib uit onze lijf, maar we hebben souvenirs!
Daarna reed Gabriel ons naar de Big Rock waterfall. Onderweg aten we echt heerlijk eten bij de Menonites, dit zijn progressieve amish. Daar aten we varken en kip van de bbq en zagen we gigantische velden vol met maïs. Na een tochtje dwars door de jungle kwamen we aan bij de waterval waar we een uurtje lekker hadden gezwommen. Alles wat we net naar beneden liepen, moesten we nu weer omhoog. Daarna zouden we het liefst het water weer in zijn gegaan, maar het was tijd voor de terugweg. Aangekomen in het hotel aten we weer echt heerlijk eten en hadden we gezellige momenten met de aardige serveerster. Via Gabriel regelden we ook alvast de rit naar Flores die we de volgende dag moesten gaan afleggen, maar daarover later meer!
San Ignacio heeft ons ontzettend verrast. Wat een lieve mensen! Iedereen begroet elkaar en wil je helpen. In het begin waren we een beetje huiverig, want na Mexico wisten we dat mensen daar ook graag wat (lees: geld) voor terug willen, maar deze mensen deden het echt vrijwillig. Het binnenland van Belize wordt wat ons betreft echt zwaar ondergewaardeerd en we hebben dan ook echt vol genoten van alles wat Belize ons te bieden had!
Geef een reactie