Als klein meisje ging Hanna samen met haar moeder en broers op vakantie naar de Belgische Ardennen. Het werd een bijzondere vakantie. Het vakantiepark waar ze verbleven bleek failliet te zijn en reizen met het openbaar vervoer door de Ardennen was in die tijd nogal een uitdaging. Toch werd het een herinnering waar we het nog regelmatig over hebben en waar we, achteraf vooral, hard om kunnen lachen.
Dit jaar werd Hanna’s moeder zestig en vonden we het tijd om met het gezin terug te gaan. Samen met haar drie broers, schoonzus, kleine nichtje en moeder vertrokken we richting La Roche-en-Ardenne. Op de dag van vertrek reisde iedereen zelfstandig die kant op, dus stapten wij aan het einde van de ochtend in de auto. Gelukkig was het prachtig weer en onderweg stopten we regelmatig om even de benen te strekken en van de zon te genieten. Birgit was eerder vertrokken vanuit Gouda maar deze haalde we aan het einde van de rit toch nog in. We hebben namelijk iets meer ervaring in het rijden van de bergen. En samen met de andere kwamen we bijna tegelijk aan in ons huisje in La Roche. Daar moesten we even wachten op de eigenaar, die kwam de sleutel brengen. Helaas hadden we een miscommunicatie dus moesten we ongeveer 45 minuten wachten terwijl hij maar 5 minuten moest wandelen. Maar toen we binnen kwamen was het echt prachtig. Op de begane grond was een gezellige leefruimte met banken, een televisie en een tafelvoetbaltafel. Op de eerste verdieping zaten de keuken en een ruime eetkamer, terwijl de bovenste verdiepingen uit slaapkamers bestonden.
We kwamen rond etenstijd aan en hadden eigenlijk best wel een beetje trek. We hebben snel alle spullen uit de auto gehaald en zijn meteen het dorpje in gegaan. Bij de snackbar haalden we iets lekkers en daarna maakten we nog een klein rondje door het dorp. huisje lag in het midden van het dorp, we keken uit op de rivier en de gezellige tentjes aan de overkant van het water. De avond hebben we heerlijk gekletst, gepuzzeld en rustig aan gedaan.
De volgende ochtend begonnen we de dag met verse broodjes van de bakker. Best fijn die Franse invloeden hier! De broodjes waren heerlijk. De vorige avond had Jelmer een berg beklommen en hij vertelde ons dat het uitzicht fantastisch was. En dus besloten wij deze berg ook te bewandelen. We waren alleen onze wandelschoenen vergeten… Dus op onze sneakers zijn we begonnen aan de klim. Het eerste stuk was stijl omhoog. Met een aantal pauzes kwamen we aan bij de top van de berg en hadden een prachtig uitzicht over La Roche. Daarna liepen we verder en gingen we richting de andere kant van de berg. Bij een klein hutje hebben we even pauze gehouden en wat gegeten en gedronken. Daarna was het tijd voor de afdaling. De weg naar beneden was flink avontuurlijk. Op een gegeven moment kwam er een splitsing en terwijl Jelmer, Annelies en Elise glijdend over de grote stenen naar beneden liepen en af en toe zelfs stenen als glijbaan gebruikten, liepen wij voorzichtig glijdend over kleine steentjes via een stijl pad naar beneden. Regelmatig moesten we elkaar echt even vast houden. Nadat we aankwamen op de grote weg kwamen we de anderen weer tegen en liepen we samen de trap af weer richting het dorp.
Aangekomen in het dorpje vond vooral Elise dat we wel een ijsje hadden verdiend. En stiekem vonden wij dat ook wel! Dus we hebben een heerlijk ijsje gegeten. Daarna besloot de rest dat het tijd was om het fort te bezoeken, maar daar hadden wij minder behoefte aan. Wij zijn richting de bakker gelopen, waar we heerlijke éclairs hebben gekocht. Wij spreken beiden echt geen Frans, maar met handen, voeten en een glimlach is het toch gelukt. We hebben onze boeken opgehaald bij het huisje en zijn richting een parkje gelopen. Hier hebben we heerlijk gelezen, geslapen en gerelaxt. Totdat we plotseling wakker werden van ons nichtje, deze riep namelijk keihard door het park heen: “Tante Hanna! Tante Bry!” Het was dus gedaan met onze rust. Samen liepen we richting het huisje en hebben we gekookt, gelezen en natuurlijk weer gepuzzeld.
De volgende dag gingen we expres vroeg op pad. Na een snel ontbijt stapten we in de auto richting de grotten van Remouchamps. Bij aankomst bleek het er extreem druk te zijn. Ondanks dat we vroeg waren, was er nog maar één plek beschikbaar aan het einde van de middag. Daarom besloten we onze plannen om te gooien. Samen met Birgit, Annelies en Elise maakten wij eerst een korte wandeling. Volgens het kaartje zou het geen zware route zijn, maar stiekem moesten we toch flink klimmen. We zijn begonnen in het dorpje en zijn door de bergen om het dorp heen gelopen. De tocht was prachtig en bijzonder. We liepen over kleine paadjes door de weilanden en even later juist ineens weer langs de snelweg. Uiteindelijk kwamen we weer terug in het dorpje en belandden we op een gezellig terras waar we hebben geluncht. De broers van Hanna kwamen hier ook weer heen en gezamenlijk zijn we richting de grotten gewandeld. Hier moesten we weer even wachten tot we eindelijk naar binnen konden. We hadden ons voorbereid op flinke kou, maar dat viel in deze grot heel erg mee. Het was een grot met verschillende kamers, het was prachtig! Na de wandeling door de grot stapte we op de boot. Dat was een bijzondere ervaring. Volgens de gids was dit de langste boottocht door een grot in heel België. De gids vertelde ons van alles. Zo voeren we door een gang waar ze dinamiet hadden gebruikt om de gangen ruimer te maken. Maar hij vertelde ook over de verschillende dieren, waaronder de kikkers die soms zomaar van het plafond naar beneden kunnen vallen. Vooral Bry vond dat niet zo’n fijn idee, maar gelukkig is er bij ons geen kikker naar beneden gevallen. We kwamen weer aan bij het begin van de grot en warmden weer lekker even op. Daarna was het tijd om naar huis te reizen en onderweg stopten we nog even bij de supermarkt om boodschappen te doen. Ook deze dag hebben we weer zelf gekookt, want dat scheelt echt veel geld als je met zo’n grote groep bent. Na het eten doken we vroeg ons bed in, want de volgende dag stond ons wekkertje weer vroeg!
Nog voor acht uur zaten we alweer in de auto. Vandaag gingen we Lennart namelijk ophalen, hij kwam vandaag een dagje naar België. Door omstandigheden was het voor hem niet haalbaar om de hele vakantie erbij te zijn. Extra fijn dat hij vandaag mee kon genieten. Door de tante van Hanna werd hij een flink stuk België ingereden en bij een carpoolplek stapt hij over naar onze auto. Helaas hadden zij flink wat vertraging waardoor we wel even moesten wachten. Gelukkig hadden wij onze e-readers bij ons dus hebben we in het zonnetje lekker gelezen. Nadat Lennart was overgestapt zijn we richting La Roche gereden.
We reden gelijk richting het wildpark, waar de rest van het gezin inmiddels ook was aangekomen. Het was een klein park met onder andere herten, wilde zwijnen, wolven en verschillende vogels. We wandelden er heerlijk rond. Het was een klein, maar daardoor ook heel overzichtelijk park. Na dit bezoek aan het wildpark was het tijd voor de lunch. We reden met zijn alle terug naar het huisje. Hanna ging samen met haar oudste broer “even” broodjes halen. Dat duurde alleen opvallend lang: pas ruim een uur later kwamen ze terug, terwijl de winkel nog geen vijf minuten lopen was. Uiteindelijk moesten de broodjes zelfs mee de auto in, want we moesten alweer door. Ons kleine nichtje wilde tijdens de vakantie heel graag met een treintje rijden, dus dat gingen we doen. Na een kwartiertje rijden kwamen we nét op tijd aan. We hadden zelfs een hele wagon voor onszelf. Het tochtje ging door prachtige natuur, langs beekjes, bomen die door bevers waren aangevreten en de mooiste campingplekjes die we meteen onthielden voor later. Halverwege mochten we even uitstappen en werd de wagon omgezet zodat de machinist weer terug kon rijden. Het was een kort, maar ontzettend leuk ritje. We hebben Elise uiteindelijk toch maar verteld dat het eigenlijk geen treintje was, maar een tram. Gelukkig was ze daar ook tevreden mee. Folkert en Jelmer wilden heel graag vlees eten, dus zij hebben biefstukken gehaald bij de slager. We konden nog snel even eten voordat we weer richting de grens met Nederland moesten rijden om Lennart weer terug te brengen. We brachten hem terug naar de carpoolplek, waar onze tante alweer op hem stond te wachten.
De volgende dag merkten we dat iedereen wat moe begon te worden. We hadden al zoveel gedaan dat we besloten het rustig aan te doen. Halverwege de ochtend stapten wij samen met Jelmer in de auto om naar Luxemburg te rijden om te tanken en sigaretten te halen. Dat scheelt toch behoorlijk wat geld. Zowel op de heenweg als op de terugweg reden we een prachtige route door de bergen, dus het was absoluut geen straf. Het is wel opvallend dat je direct merkt wanneer je Luxemburg in rijdt. Het asfalt is direct weer fijner en zonder kuilen. Na ons uitstapje kwamen we terug in het huisje. Hanna haar oudste twee broers zijn samen met Birgit naar de camping gereden waar ze vroeger verbleven hebben. Ondertussen maakten Bryanne en Annelies weer eens een puzzel. En nadat Hanna haar boek uit had, wandelde zij met Elise even het dorpje in. Nadat de anderen weer terugkwamen zijn de op zoek gegaan naar een gezellig tentje waar we heerlijk hebben gegeten. Dit was een hele fijne afsluiting van een fijne week. Terug in het huisje hebben we nog een paar potjes Carcassonne gedaan, wat toevallig ons lievelingsspel is.
De volgende ochtend reden we samen met Jelmer al om zeven uur terug naar huis, omdat Hanna die middag samen met hem een afspraak had in Winschoten. Daarmee kwam er alweer een einde aan onze vakantie en lieten we het huisje achter ons.
We hebben genoten van dit fijne familiemoment en weer een hoop mooie herinneringen gemaakt. En we hebben ons ook verbaasd over hoe mooi België eigenlijk is. We komen hier vast en zeker nog wel eens terug!
Geef een reactie