Gabriel, onze redder van de vorige dag (blog: Belize) heeft voor ons weer een toffe dag geregeld. We werden door hem vroeg opgehaald om naar de grens te rijden. Net zoals hij de vorige dag erg praatgraag was, was hij dit vandaag weer. Hij vertelde over zijn zoons en over het schoolsysteem. Hij zat zo gezellig op zijn kletsstoel dat we bijna vergaten te pinnen en dat zou toch wel problematisch zijn, want zonder geld komen wij echt de grensovergang van Belize naar Guatemala niet over. Gelukkig kon Gabriel makkelijk keren en hebben we toch kunnen pinnen. Bij de grensovergang zagen we schoolbussen komen vanuit Guatemala. Gabriel vertelde ons dat er ongeveer 1000 kinderen elke schooldag overgaan naar Belize zodat ze hier Engels kunnen leren en een beter kans hebben op een toekomst vertelde hij. Dit vonden we natuurlijk erg goed.
Bij de grensovergang waren we ongeveer de enige “toeristen” en werden we vooral omringt door lokale mensen. De grens overgang ging natuurlijk weer super snel, alleen hebben we gemerkt dat Hanna toch soms haar mond moet houden en niet op alles antwoord moet geven, want het douane vrouwtje wilde toch echt van Bryanne sommige antwoorden hebben. Gelukkig was ze heel vriendelijk en ging het snel. Daarna liepen we een stukje door niemandsland en kwamen we bij een iets minder vriendelijke douaneambtenaar in Guatemala. Stempel erin en door! Eigelijk worden we bij geen van de grensovergang tot nu toe gecontroleerd en vind iedereen het wel prima dat we snel weer doorlopen. We denken ook dat dit komt omdat Hanna, die wel een beetje Spaans spreekt, opeens al haar Spaans is vergeten! Scheelt namelijk heel wat vragen en gedoe. Lekker doen alsof je het allemaal niet begrijpt zorgt ervoor dat ze er zelf ook snel klaar mee zijn. In Guatemala moesten we even zoeken naar Gabriel, maar gelukkig vonden we hem snel en ontmoeten we zijn broer. En nu denk je vast, ooh ze gaan nu de naam van de broer vertellen. Nou we hebben hem beide niet gehoord dus deze man is de broer van Gabriel gebleven. Dus deze broer woont in Guatemala en spreekt vooral Spaans, maar gelukkig konden we (Hanna) Spaans met hem praten en praten we beide Spanglish met hem. Dus dit maakte soms de mooiste zinnen zoals: “Por favor abrir la window”.
Als eerste zouden we naar Tikal rijden, dit zijn Maya ruïnes. Gelukkig konden we nog even ontbijten voordat we naar Tikal reden. Wij konden iets echts Guatemalaans eten namelijk pancakes en lekker dat deze Amerikaanse pancakes waren ;)! Na het ontbijtje reden we naar het plekje waar we een kaartje konden kopen voor Tikal. Hier kregen we een soort pizza met bonen. Deze vonden we niet heel lekker en is dus in de prullenbak beland toen niemand het zag.
Tikal, het begint al met de weg er naar toe. Je ziet groen, groener en groenst. Wij zaten beide klaar om de dieren te spotten, maar helaas zagen we niets en dit vonden we best jammer. Gelukkig weren we door een grote groep neusberen verrast toen we op de parkeerplaats kwamen. Bry was al helemaal gelukkig, want zij wilde deze heel graag zien. We spraken en tijd met de broer van Gabriel af en liepen naar de ingang van Tikal. We dachten dat de weg naar Tikal al heel mooi was, maar dit was pas echt prachtig! Het was even groen als alle bomen in de jungle van Suriname. Helaas vielen de ruïnes van Tikal een beetje tegen en snappen wij eerlijk gezegd de hype van Tikal niet helemaal, maar de jungle in Tikal is echt adembenemend mooi. Tijdens het wandelen hebben we verschillende apen gezien en gehoord. Vooral de brulaap heeft zich duidelijk kenbaar gemaakt en wat een schatje is dat eigelijk van dichtbij. Ook hebben we een Quetzal gezien (dit is de nationale vogel van Guatemala). Deze zagen we stiekem alleen maar omdat er een groep lokale mensen heel hard Quetzal, Quetzal hoorden roepen! Helaas was niet iedereen in Tikal blij dat wij er waren. Want toen we foto’s aan het maken waren van een groep apen had 1 van de apen het op Hanna gemunt… Hij gooide eerst besjes naar haar toe en ging daarna pal boven haar zitten, keer haar aan en draaide zich om. En toen begon die gewoon te poepen!!! Gelukkig kon ze net op tijd wegspringen. Na 3 uur wandelen in de hitte kwamen we terug bij de broer van Gabriel. Hij was super geïnteresseerd in onze verhalen en was vooral jaloers dat we een Quetzal hadden gespot. We zijn weer bij het restaurant van de heenweg gestopt voor een heerlijke lunch. Dit keer hebben we beide wel echt wat Guatemalaans gegeten Bry namelijk de lokale kippensoep en Hanna de kip van de BBQ. We hebben echt gesmuld.
Daarna reden we in een paar uur naar Flores. De man stopte onderweg bij een mooie plek en hielt daar een hele fotoshoot. Super leuk ook weer. Uiteindelijk bracht hij ons naar de haven waar we een boot pakten naar ons hotel. Die bleek namelijk niet in Flores te zitten, maar op het eiland San Miguel. Achteraf een prima keuze, want daar was het een heel stuk authentieker. De mensen waren vriendelijk en hielpen ons met alles. Ze liepen nog net niet mee als je de weg vroeg. Een schattig meisje vertelde ons van alles en was ook heel nieuwsgierig naar ons.
De volgende dag genoten we van de hangmat (Hanna was blij, want eindelijk hangmatteren!!) en aten we het vieste eten tot nu toe ;). Het was gelukkig wel heel goedkoop zullen we maar zeggen. In de avond aten we natuurlijk weer brood met Nutella, want die pot moet toch een keer op.
Op de dag van vertrek werden we al om 05.30 met de boot weggebracht naar Flores om de jungle in te gaan op onze volgende bestemming.
Geef een reactie