Nadat we al vroeg op de boot zaten richting Flores liepen we door het donkere Flores naar de bushalte. Daar kwamen we natuurlijk veel te vroeg aan, maar daardoor konden we wel weer de beste plekken kiezen. We hadden onderweg een korte stop en kwamen al na een uur of 5 aan in Rio Dulce.
Tegenover de busstop zat een leuk restaurantje en het eten was heerlijk! We liepen naar de supermarkt en kochten wat lekkers en wat drinken voor onze dagen in de jungle en daarna liepen we naar het water. Het regelen van de boot was nog wel wat lastiger. Gelukkig had Hanna net een simkaart geregeld en konden we het hotel bellen. Zij stuurden een watertaxi. Dat zou 10 minuutjes duren, maar uiteindelijk zaten we anderhalf uur te wachten op de steiger. Daarna vaarden we in een minuut of 10 naar de overkant. Een jonge jongen was onze bootman, wij denken serieus dat hij maximaal een jaar of 9 was….
Aangekomen in het hotel werden we warm ontvangen en mochten we kiezen welk appartement we wilden. Bry maakte de goede keuze, want we keken vol op de jungle uit. Dat was echt genieten. Na wat chillen, lezen en kletsen was het alweer tijd voor het avondeten. Het eten was fantastisch, maar ook echt verschrikkelijk duur. We betaalden gewoon westerse prijzen, maar gelukkig was het dat ook wel waard!
De volgende dag zouden we heerlijk gaan chillen bij ons huisje, maar little did we know… De vorige avond had Bry een schilderij aan de kant gehaald die heel random op de grond stond, daarachter zat het vol met schimmel. Dat gaven we aan het ontbijt aan, er werd gelijk gerend en gebeld. Ze wilden het graag voor ons oplossen, maar dan konden we wel een uur of 3 niet in onze kamer. Daar waren we het in eerste instantie helemaal niet mee eens. We hadden natuurlijk gewoon betaald voor die kamer. Via een telefoon van een van de werknemers kregen we contact met de Engels sprekende eigenaresse. Die gaf aan dat ze het allemaal heel vervelend vond en dat we van haar gratis mochten eten en een drankje zouden krijgen. Allemaal helemaal prima dachten wij, maar alweer… Little did we know.
De rest van de dag zaten we in de gezamenlijke loungeruimte waar we even bijkwamen, Bry wat werkte en Hanna nog meer childe ;). Toen we uiteindelijk trek kregen liepen we weer naar het restaurant en kregen we de kaart. Helemaal prima dachten wij, dus we waren nog zo vriendelijk ook om het goedkoopste van de kaart te kiezen. Toen het eten aankwam vroeg de serveerster hoe we wilde betalen, dus wij legden uit dat we dit niet hoefde te betalen. Toen kwam ze ineens met een andere kaart aanlopen. Die kaart hadden wij nog nooit gezien, dus dat konden we ook niet weten. En het eten wat we nu hadden besteld kon beslist niet gratis gegeven worden. Ondertussen was ons geduld meer dan op en lichtelijk geïrriteerd belden we weer de eigenaar en die beloofde alles voor ons te regelen. En alweer hadden wij de illusie dat het nu echt goed zou komen. En we konden eindelijk (na ruim 6 uur) onze kamer in.
In de avond was de eigenaar aanwezig. Ze gaf ons nog een gratis dessert en vertelde dat ze het allemaal super vervelend vond. We bestelden nog een drankje, kletste gezellig en keken naar de andere mensen op het terras. Stipt om 10 uur gingen de lampen uit en waande wij ons in het donker een weg naar ons appartement. Daar pakten we alweer onze tassen in. We sliepen in de heerlijke kit geur, maar de schimmel was wel weg!
De volgende ochtend genoten we weer van een heerlijk ontbijt. Hanna had gevraagd om een hardgekookt ei, maar dat was toch wel echt heel lastig… Toen Hanna ging betalen vertelde een andere serveerster een prijs waarvan ze ongeveer een hartverzakking kreeg. En jawel hoor, het avondeten en het toetje waren er weer gewoon bij gerekend. En dus liep ze, nu echt geïrriteerd, naar de eigenaar toe. En eindelijk werd het normaal geregeld, maar wij waren er wel een beetje klaar mee. Met de boot vaarden we naar de overkant en daar deden we weer wat boodschappen voor de lange reis die ons te wachten stond. We haalden bij het lekkere restaurant van de heenweg ook een heerlijke wrap voor onderweg en toen waren wij helemaal klaar om te gaan. Het was wel heel rustig bij het opstappunt, maar ja dat is misschien ook wel logisch als je ruim een uur te vroeg bent…. Klokkijken blijkt toch echt niet onze beste vaardigheid. Na een uurtje wachten was het dan eindelijk tijd om weer op weg te gaan naar een nieuw avontuur.
Geef een reactie