Na het afscheid van onze hostfamilie zijn we richting de steiger gelopen. Bij de steiger lag de boot te wachten die ons terug naar Panajachal zou varen. Deze boot ging gelukkig al bijna vertrekken en dus hoefde we niet 30 minuten te wachten. De boot rit was heftig. We zijn door elkaar geschud, omhoog gestuiterd, naar elkaar geschoven, maar we hebben vooral heel veel plezier gehad. Bij de aankomststeiger begonnen de verkopers weer, we werden bijna chagrijnig van “taxi, taxi Panajachal, taxi, taxi taxi”. Gelukkig was onze transfer er snel en konden we richting ons laatste plekje, terug naar Antigua!
Waar we als laatste in de transfer stapten, mochten we er als eerste uit. Hotel Hasta la Vista is ons thuis voor de komende 3 dagen. En thuiskomen zo voelde het zeker, een bekende kamer en vooral even een bekend bed. Beide waren we eigelijk kapot, maar omdat we wisten dat ons lichaam echt vitamines nodig had, hebben we toch gekookt.
De volgende dag was het tijd om naar de markt te gaan. Even wat fruit en groente kopen voor de komende dagen, want we hadden echt een vitaminetekort opgebouwd. De markt was gigantisch en alles werd er verkocht. Van vlees tot groente en van verzorgingsproducten tot bloemen. We hebben zeker z’n twee uur gelopen over de markt. De uitgang vinden was nog best een uitdaging. De markt was zo groot dat we letterlijk verdwaald waren. We lieten ons met een tuk tuk en alle boodschappen bij het hotel afzetten, maakten en smoothie en toen was het alweer tijd om terug naar het centrum te lopen voor de Free walking tour. Deze werd gegeven door een vrouw die eigelijk niet heel veel Engels kon en moeilijk te verstaan was, daarnaast vertelde ze geen leuke weetjes over de stad. Ze vertelde vooral de weetjes die we zelf hadden gevonden op het internet of die gewoon in de stad terug te vinden waren. Na deze Free walking tour moesten we naar huis lopen. Deze weg moesten we in de schemer doen, iets waar we zelf niet heel erg van houden en wat ook echt wordt afgeraden. Dus dat was gewoon even doorlopen en soms even snelwandelen naar het hotel. Hanna heeft eten gekookt en Bry begon ondertussen even te werken. We moeten natuurlijk ook ons bedrijf goed onderhouden tijdens onze reis.
De volgende dag was het onze laatste hele dag. We hadden allemaal plannen, maar we hebben toch gekozen dat we even gingen chillen, even niets gingen doen en vooral even gingen zorgen dat we klaar waren voor onze vliegreis richting Amerika. Dus chill modes was aan gezet. Hanna had leuke gesprekken met de werknemers van het hotel en die vroegen of we mee wilde eten morgen. Hun baas ging namelijk spaghetti maken en vond het leuk om te koken. Natuurlijk zeiden we ja! Na een nacht slapen, waren we klaar uitgecheckt en wel zaten we in de keuken te wachten tot we konden gaan en te wachten op de spaghetti. Deze spaghetti was trouwens heerlijk, misschien een beetje pittig,maar was heel fijn zodat we een goede maaltijd hadden voordat we moesten vliegen. Toen we wilden betalen gaven ze aan dat dit niet mocht en dat het een bedankje was, omdat we zo vriendelijk waren. Is het blijkbaar toch waar dat vriendelijke mensen de halve wereld hebben ;).
Op het vliegveld kwamen we natuurlijk weer veel te vroeg aan dus konden we het rustig aan doen. We moesten even inchecken en daarna begon het echte lange wachten. Uiteindelijk liepen we door de security waar Bry niet heel fijn werd behandeld. In beide van haar tassen zat iets wat niet mee mocht, namelijk een aansteker en een botte ronde schaar uit het EHBO-setje. Al die keren vliegen mocht het gewoon mee, maar hier deden ze super moeilijk. Hanna stond erbij en vertaalde, want Bry spreekt geen Spaans. Daar werden ze dus serieus boos over en gaven aan dat zij haar mond moest houden. Toen kon Hanna ook even niet meer vriendelijk blijven en snauwde terug dat ze het dan maar lekker zelf uit moesten zoeken of Engels moesten leren. Nadat we dit weer allemaal geregeld hadden waren we zo geïrriteerd en opgefokt dat we echt even moesten bijkomen. We hebben snel wat te eten gehaald en hebben bij de gate heerlijk gewacht tot we eindelijk in konden stappen. Gelukkig zaten we naast elkaar, want het was echt een rotvlucht. We stegen op met onweer en regen en van de 5 uur vliegen hadden we zeker 4 uur heftige turbulentie.
Wat was dit eerste deel van onze reis gaaf. We hebben genoten van het prachtige blauwe meer in Mexico, de gave tour met Gabriel in Belize, het geweldige tikal met al zijn dieren en de vriendelijke mensen in El Salvador. Nu is het tijd voor weer een nieuwe bladzijde in dit boek en gaan we drie weken toeren door de USA!
Geef een reactie