Na een heerlijke periode in Amerika reisden we door naar Londen. De makkelijkste en goedkoopste manier op naar onze volgende bestemming te komen. De vlucht naar Londen was wel weer een ervaring… Nadat we Cor in Chicago bij de airport hadden gebracht besloten we daar zelf ook maar te blijven. Bry werkte wat en we regelden alvast onze visa, het rijbewijs en andere zaken voor het volgende land op ons lijstje.
We gingen door de security, kochten wat te eten en gingen netlekker zitten toen onze namen werden omgeroepen. Op de airport geeft dat toch altijd een schrikreactie, maar we hoefden alleen even onze papieren te laten zien, omdat we online waren ingecheckt. Uiteindelijk stapten we zonder problemen het vliegtuig binnen en waren we met een prima vlucht in z’n 6 uur in IJsland. Daar hadden we een klein uurtje. We kochten wat te eten en te drinken en zagen Londen al op de borden staan. We sloten netjes aan in de rij en ons vliegticket werd alvast gecheckt. Het ging al bijna te gemakkelijk… Ineens werden onze namen opgeroepen. We vroegen nog even waarom dat was en de stewardess gaf aan dat dit was om te checken of we in de rij stonden. We vonden het bijzonder dat alleen wij werden omgeroepen, maar waren moe en dachten verder niet veel na. Uiteindelijk werd ons vliegticket gescand en we kregen een rood scherm. Op dat moment vertelde de stewardess ons dat we in de rij stonden voor Heathrow, maar wij vliegen naar Londen Gatwick…
We renden door de airport heen, keken snel op de borden en werden toen door een stewardess met grote armgebaren geroepen “ you go to Londen???”. Met de stewardess renden we in noodgang naar de goede gate en we waren letterlijk nog net op tijd. Wat een verhaal weer, maar even eerlijk… Welke airport laat er nou twee vluchten naar Londen op dezelfde tijd vertrekken?!?!?
Uiteindelijk kwamen we eindelijk in Londen aan. Ondertussen waren we alweer een kleine 24 uur onderweg. Babette, de moeder van Bry, zou 10 minuutjes na ons aankomen, maar had belachelijk veel vertraging. Dat werd dus nog even op de airport wachten. Toen ze na twee uur eindelijk aankwam stonden we totaal op de verkeerde plek te wachten. Echt weer wat voor ons. Gelukkig hebben we elkaar gevonden, maar we waren zo klaar met het reizen dat we besloten met de taxi naar ons appartement te gaan.
Na een kort nachtje, we kwamen moeilijk in slaap door de jetlag, besloten we naar Greenwich te gaan. In dit park ligt de 0-lijn van de tijd. Grappig om te zien en het was ook een heerlijke wandeling. Op de terugweg aten we bij een heerlijk tentje een kopje thee met wat lekkers. We dachten hier maar een half uurtje gezeten te hebben, maar dat klopte niet helemaal! In het tentje zaten we gewoon dik 2,5 uur!
De volgende dag besloten we richting Londen te gaan. Wij vinden Escape the City altijd een hele leuke manier om een stad te ontdekken. Aan de hand van verschillende raadsels ontdek je een hoop over de stad. We bezochten de Big Ben, 10th avenue, het parlementsgebouw, Londen Eye en zagen vanaf een afstandje Buckingham palace. Hanna haar e-reader is helaas kapot gegaan. We zijn een paar winkels af gegaan, maar in Londen was er geen een te vinden. Voor een boekenwurm als Hanna was dat even een domper. Gelukkig is Bry handig op het internet en die regelde dat er de volgende dag een bezorgt zou worden. In de avond aten we alweer bij het Hard rock cafe! We genoten echt!
De dag daarna hielden we een heerlijke rustdag. Gelukkig kwam de e-reader al vroeg binnen. Hanna zat uren in bad, Babette snurkte de halve dag en Bry heeft lekker gewerkt en natuurlijk heeft zij ook ontspannen. Op onze vierde dag in Londen besloten we weer op stap te gaan. We deden dit keer ook een raadseltocht door de stad. Eentje die gebaseerd was op Harry Potter. We bezochten ontzettend leuke straatjes en waren zo een paar uur zoet. Na de tour liepen we richting de tower bridge. Daar ging het even helemaal mis. Bry zag een gootje over het hoofd, haar enkel sloeg dubbel en ze kwam met een klap op de grond terecht. Op zijn Bry’s liep ze natuurlijk gewoon door. Dus toch de brug over, weer eten bij een ander Hard Rock cafe en met de bus weer richting huis. Het lopen ging wel steeds moeilijker en in het huisje bleek haar enkel echt enorm dik te zijn. Natuurlijk gelijk koelen, maar de volgende dag nam de pijn vooral toe en was de enkel echt lelijk blauw. Maar toch besloten we nog even af te wachten, want deze middag stond er voor Babette en Bry iets leuks op de planning. Ze gingen namelijk naar het theater voor Mamma Mia! Het was een heerlijke voorstelling. Hanna genoot ondertussen voor een momentje voor zichzelf en zat minstens twee uur in bad! In de avond liepen Bry en Hanna nog even naar buiten. Roken moet namelijk aan de overkant van de straat. We stonden gezellig te kletsen op het moment dat we ineens een vos op een halve meter voorbij zien lopen. Deze leukerd hebben we op drie verschillende avonden gezien. In Londen zijn vossen een klein probleempje. Volgens onderzoek zou er op iedere 6 vierkante meters een vos rondlopen. Dat zijn er dus best een hoop!
De dag erna was Bry haar enkel nog dikker en blauwer en besloten we dat er toch even naar gekeken moest worden. Na een telefoontje met de alarmcentrale bezochten we het ST. Thomas ziekenhuis. Helaas voor Bry mochten Babette en Hanna niet mee, maar ze redde zich prima. Na het maken van foto’s en het testen van de enkel kregen we “goed” nieuws. De enkel was niet gebroken, dus geen gips, maar wel zwaar gekneusd. Gelukkig konden we dus wel lekker doorreizen, maar de komende tijd zullen we het wel wat rustiger aan moeten doen. En dat deden we de laatste dagen in Londen dus ook. We regelden zaken, zoals het visum voor verschillende landen, vliegtickets en onderhielden ons bedrijf. Bry werkte op afstand nog wat uren en we childen heel wat af! Uiteindelijk hebben we zeker genoten van onze tijd hier.
En als je denkt, goh wat zijn jullie lang in Londen gebleven, dat had ook zo zijn redenen. Birgit, de moeder van Hanna, wilde ook graag langskomen op reis. De enige verre vlucht die ze ooit heeft gedaan is naar Suriname, toen wij daar woonden. We besloten haar in Londen op te wachten en vliegen morgen met zijn drieën lekker door naar ons volgende avontuur! En geloof ons maar, dat wordt pas echt een avontuur!
Geef een reactie