EINDELIJK!!

Eindelijk is het dan echt zover! De dag dat wij vertrekken op onze reis. De avond voor vertrek kregen wij nog een sms dat onze vlucht met TUI werd uitbesteed aan Wamos Air. We mochten daardoor niet online inchecken en moesten dus vroeg op het vliegveld zijn. Om 8 uur werden we opgehaald door Cor en Babette en reden we met zijn alle nog even langs oma, om nog even snel een knuffel te halen. Daarna snel richting Amsterdam, waar we natuurlijk veel te vroeg waren, maar liever te vroeg dan te laat. Nadat we zijn ingecheckt hebben we met z’n alle nog wat gegeten en gedronken en toen was het voor ons toch echt tijd om te gaan. Na wat dikke knuffels en stiekem ook wat traantjes liepen we door de douane. 

Onze vlucht was erg lang. In totaal zijn we z’n 17 uur onderweg geweest. We vlogen eerst naar Jamaica in een vliegtuig dat nog niet eens voor de helft was gevuld. Heerlijk die extra ruimte :). Gelukkig geen huilende baby’s of drukke kinderen aan boord, maar wel echt vaak turbulentie. Helaas was de service aan boort echt verschrikkelijk! Op 12 uur maar 3 drankjes en 2 keer iets te eten, en over dat eten het was echt vliegtuigeten! Gelukkig had Birgit nog wat extra eten ingeslagen (lees hier: voor een heel weeshuis) dus wij konden gelukkig af en toe een dorpje of een koekje pakken. 

Vlak voor de landing op Jamaica werd ons verteld dat wij ook echt allemaal het vliegtuig uit moesten en opnieuw door de douane. Rennend achter het douanevrouwtje aan het vliegveld over, snel door de security en toen konden we weer instappen. Dit keer was het vliegtuig wel wat voller. Net na het stijgen kwamen ze langs met water en cake. Daar ging even wat fout dus de inhoud van de halve fles was over Bry heen gegooid. Kan gebeuren natuurlijk, maar een sorry of een doekje aanbieden was best vriendelijk geweest! 

Na 17 uur kwamen we aan in Cancun. Normaal reizen we altijd zelf van de airport naar ons appartement, maar dit keer hadden we het onszelf makkelijk gemaakt dachten we. We hadden in Nederland al een transfer geregeld. Deze beste man deed echt zijn best, maar blijkbaar is Google Maps niet voor iedereen te begrijpen. Het ritje, wat een kwartier had moeten duren, duurde ruim een uur. Daarna die beste man boos, omdat hij vond dat hij een tip verdiende, maar daar dachten wij toch echt wat anders over. 

We sliepen in een schattig appartementje. Er zaten geen ramen in en de deur was gewoon een hordeur, maar in de warmte is dat eigenlijk zo gek nog niet. We konden uit ons bed naar buiten kijken. Dus toen ik in de ochtend vroeg wakker werd zag ik zo een papegaaitje over vliegen! Super gaaf! De vriendelijke mensen van het appartement hebben ons even op weg geholpen en ons verteld waar het busstation was. Hanna is ineens heel blij met haar DUOLINGO verslaving, want een paar woordjes Spaans spreken is hier wel echt nodig. Engels wordt nog niet veel gesproken hier. 

Door de buurt lopen was echt heel leuk, het gaf ons een beeld van het echte Mexico. We zaten ver buiten het centrum, maar het grote voordeel daaraan is dat je tussen de lokale bevolking zit. Onderweg naar de bus kwamen we langs een vader en zoon die aan het klussen waren en langs een grote werkplaats met heerlijke muziek. Iedereen begroet elkaar en iedereen wil je helpen. Uiteindelijk vonden we de bus. Wij, als Nederlandsers, zochten natuurlijk naar een bushalte, maar deze bus had gewoon de hele straat als halte. Als je ergens stil ging staan kon je daar gewoon instappen. We stapte in een collectivo (dit is een lokale bus. Deze wordt volgepropt met mensen voordat de chauffeur bepaald dat hij gaat rijden.) De chauffeur heeft ons geholpen door aan te geven waar we eruit moesten. We bezochten nog wat winkels, kochten ontbijtburrito’s (we zijn natuurlijk wel in Mexico) en we kochten een simkaart, zodat we in geval van nood wel bereikbaar kunnen zijn. Nu zitten we, amper 12 uur na aankomst, alweer in de bus om naar Valladolid te reizen.