Bij aankomst in Madaba reden we eerst lekker naar ons hotel. Voor de laatste dagen met Babette besloten we in iets luxere verblijven te blijven overnachten. Dat is in Jordanië namelijk prima betaalbaar. We hadden een leuk hotel met zwembad gevonden. We schrokken wel even van de harde muziek. Het leek net op een party hotel, maar dat viel gelukkig best mee! We installeerden ons in het hotel en besloten de rest van de middag lekker te zwemmen. Het was hier zo warm dat we ook echt heel erg genoten van het hebben van een zwembad. We lieten ook onze was weer eens doen, want na al die tijd doorreizen was dat echt wel weer eens nodig. Reizigersles 1 is: Altijd vooraf vragen naar de prijs van iets. En ja hoor, dat waren we weer vergeten… We moesten dus even 35 eurootjes aftikken. In de avond aten we in het hotel. Babette en Hanna bestelden kip en Bry had zin in een heerlijke pizza. Het eten duurden even, maar uiteindelijk kregen Hanna en Babette hun eten. We wachten even op het eten van Bry, maar besloten uiteindelijk toch maar te gaan eten, want anders zou het koud zijn. Nadat ons eten al lang en breed op was besloten we toch maar te vragen of de pizza van Bry nog kwam. Ja, nog 5 minuten zeiden ze. Uiteindelijk kwam ruim anderhalf uur nadat Hanna en Babette hun eten hadden ook het eten van Bry. Erg gezellig was dat natuurlijk niet. En onze avondwandeling door de stad gingen we natuurlijk niet meer redden. We deden dus maar snel wat boodschappen en doken toen onze kamers in. De volgende dag stond er weer wat leuks op de planning.
We stonden vandaag weer op tijd op. In de omgeving van Madaba waren een aantal dingen die we wilden gaan zien en doen. We vroegen tips om de dode zee te bezoeken, maar aan deze kant van de dode zee zijn niet veel openbare plekken. We besloten dan maar een dagkaart te kopen voor één van de grote resorts die aan de dode zee grenzen. We reden in een klein uurtje door de bergen richting de dode zee. We moesten een flink bedrag betalen, maar kwamen er later achter dat we veel minder geld hadden betaald dan we eigenlijk moesten. We liepen eerst naar de dode zee. De dode zee neemt elk jaar met ongeveer een meter af. Dit komt doordat het eigenlijk een meer is en helemaal geen zee. Elk jaar verdampt er water, maar er komt nauwelijks water bij. Ooit zal de dode zee dan ook helemaal verdampt zijn, maar nu is die er nog en konden wij mooi ervaren hoe dat was.
Voordat we het water instapten smeerden wij ons helemaal in met de modder die daar in grote bakken staat. Dit zou ervoor gaan moeten zorgen dat we weer een zacht babyhuidje zouden gaan krijgen. Daarna liepen we het water in. Wat een bizarre ervaring was dat joh. We dreven heerlijk in het water en deden helemaal niets. Het was echt een hele bijzondere ervaring. Na een minuut of 15 “moesten” we het water uit. Anders droogt je huid en je lichaam helemaal uit. We dronken netjes wat water en praatten nog wat na over de bizarre ervaring én genoten van ons heerlijk zachte huidje. Het modder deed zeker zijn werk!Daarna besloten we ons nog een keer in te smeren met het modder en nog 1 keer het water in te gaan. Dit keer zwommen Bry en Hanna naar het diepe gedeelte. Het was zo raar om geen boden te voelen en niet te hoeven zwemmen. Je blijft echt gewoon drijven. En natuurlijk lees je dat overal wel, maar het zelf ervaren is echt wat anders. Nadat we er weer een kwartiertje in waren geweest doken we onder de douche om al het zout van ons af te wassen en liepen we terug naar het resort. Daar sprongen we nog even het zwembad in. Bij ons ticket zat inbegrepen dat we mochten genieten van een buffet. Dit buffet was echt helemaal prima. Het was niet persé lokaal eten, maar evengoed was het gewoon lekker. We aten ons buikje helemaal rond. En we probeerden alle taartjes die er waren. Tenminste, Bry probeerde dat, wat bijna overal zat Ananas en noten in dus Hanna en Babette konden er niet zoveel van genieten.
Daarna wilden we weer naar de auto, maar dat was een flinke zoektocht. We stapten in een lift, maar kwamen overal uit behalve bij de uitgang. Het was oprecht even een zoektocht, maar uiteindelijk vonden we de uitgang weer en stapten we in de auto. We stopten bij een uitzichtpunt en daarna stopten we bij mount Nebo. Dit is de berg waar Mozes zou hebben uitgekeken over het beloofde land. We wilden daar naar boven, maar vonden de prijs lichtelijk bizar en genoten we van het uitzicht op de berg. Hier aten we ook met z’n alle een cakeje. Dat is een traditie wat we ieder jaar doen op zowel de verjaar- als sterfdag van Hanna haar biologische vader. Dit keer bleef het echter bij 1 hapje, want we hadden nog nooit z’n droog en vies cakeje gegeten. We reden daarna terug naar Madaba, want daar hadden we ook nog een aantal dingen die we wilden zien op de planning staan. We liepen eerst naar de St. John Grieks Orthodoxe kerk. In deze kerk is één van de oudste kaarten van Palestina en het heilige land te vinden. In 1884 werden de overblijfselen van deze mozaïekvloer gevonden. Het was een bijzonder stukje Mozaïek met de namen van verschillende bijbelse plaatsen. Deze kerk was echter ook een flinke teleurstelling, want het stond bijna helemaal in de stijgers. Daardoor was er, naast het prachtige stuk mozaïek, niet veel meer te zien. Ondertussen waren veel van de dingen die wij wilden zien al dicht, maar we bezochten nog wel Burnt Palace/ Martyrs Church. Daar kregen we een korte rondleiding van een aardige gids. Hij vertelden ons van alles over de prachtige oude stukken mozaïek die daar lagen. In al die prachtige stukken mozaiek waren alle dieren eruit gehakt. Dat gaf een bizar gezicht. Dit was vroeger gedaan, omdat je in die periode geen afbeeldingen van mensen of dieren (of andere levende wezens) mocht maken. Deze taak was enkel aan God besteed. Na onze minitour liepen we naar buiten. Het was echt heel warm en Babette ging een beetje kapot. We vroegen of zij even op 1 van de stoelen mocht gaan zitten. In de Arabische wereld zijn moeders erg belangrijk en dus werd er direct van alles uit de kast gehaald. Ze mocht gaan zitten, kreeg koud water om zich te wassen, tissues om zich schoon te maken en daarna nog koud water om te drinken. Super lief natuurlijk, maar ze voelde zich ook wat opgelaten en was blij toen we weer door konden lopen.
Daarna liepen we door de winkel straat en kochten allerlei extra souvenirs. Babette besloot even in een parkje te gaan zitten terwijl wij nog even naar die leuke bakjes gingen kijken waar wij helemaal verlief op waren. Uiteindelijk vonden we een winkel waar ze voor een leuk prijsje te koop waren, maar er was zoveel keuze. We zaten bijna een half uur op de grond midden in de winkel, we besloten eruit eindelijk drie te nemen en waren er uit. De eigenaar vond ons gelukkig alleen maar heel grappig…
We zouden wat drinken in een restaurantje, want voor de avond had Hanna een restaurant gevonden waar we volgens internet echt moesten gaan eten. Toen Hanna de route opzocht bleken we precies in dat restaurant te zitten en vroegen we dus maar weer de kaart. We aten hier echt geweldig eten. Een soort van kaasfondu achtig gerecht met kip en groente, heerlijke andere kip met groente en natuurlijk kabab. We aten ons buikje helemaal rond, maar plek voor een dessert is er natuurlijk altijd. Aan het einde waren we alweer vergeten hoe de gerechten heette. Toen we daar naar vroegen kregen we een menu mee waarop de naam voor ons ook nog even in het Arabisch werd geschreven. De mensen zijn hier zo vriendelijk, lief en behulpzaam. Echt heel fijn! Uiteindelijk kwamen we weer in ons hotel terecht en besloten we gauw te gaan slapen.
De volgende dag was onze eindbestemming Amman, maar we wilden eerst nog naar een andere plek. We reden langs de gigantische drukke wegen van Amman naar het oude Jerash. Na alle prachtige wegen die we de afgelopen weken hebben gereden viel de weg hiernaartoe wel echt tegen. We reden over snelwegen en het was vooral druk. We merkten dat we weer in de drukte van echt steden kwamen. Jerash zelf was een ander verhaal. Jerash is een van de meest belangrijke Grieks-Romeinse-Byzantijnse steden in het Midden-Oosten.
De stad was ook onderdeel van Dekapolis, een tienstedenbond in Syrië. De stad was redelijk goed bewaard gebleven. We zagen prachtige stadspoorten, zuilen, tempels en theaters. Babette besloot halverwege dat het iets té warm en heftig was en besloot in 1 van de restaurants wat te gaan drinken. Wij genoten van de prachtige geschiedenis van deze stad. Na een paar uurtjes wandelen vonden we Babette weer terug en dronken we wat. Onderweg naar de auto kwamen we langs een restaurantje met een lopend buffet waar we besloten wat te eten. Dit was de eerste keer in heel Jordanië dat het eten echt niet zo lekker was. Helaas hoort dat er ook bij. Rond de spits kwamen we aan in Amman. Dat was echt heel chaotisch rijden en we waren blij met Bry als chauffeur. Wat kan die meid rijden joh. Het was echt heftig. We voelden ineens weer dat we officieel nog steeds in Azië waren. De rotonde die drie baan was werd gebruikt met minstens 6 auto’s naast elkaar. En natuurlijk moesten wij van de eerste baan helemaal doorschuiven naar de laatste baan. Met maar 1 auto die bijna in ons reed haalden we veilig de juiste afslag. Maar stiekem waren we wel blij toen we bij het hotel aankwamen. Ook dit was weer een hele luxe plek. Zeker voor het geld dat wij betaalden. De mensen waren weer heel vriendelijk en al onze spullen werden naar onze kamer gebracht en zelfs de auto werd voor ons geparkeerd.
We aten in het restaurantje in de buurt en genoten de avond lekker in ons appartementje. Hanna dook op tijd in bed en Babette en Bry vermaakten zich met een kerstfilm…. (Ja, een kerstfilm midden in juli).
Wat we allemaal in Amman deden, dat lees je natuurlijk weer in het volgende blog!
Geef een reactie