Tweede wereldwonder van deze reis!

Na een prima ontbijtje in Dana stapten we alweer in de auto met als eindbestemming Wadi Musa, wat in het Arabisch de vallei van Moses betekent. Onderweg stopten we nog bij een kasteel. Babette was iets minder blij met Hanna op dat moment, want we moesten weer een flinke berg omhoog wandelen. Overigens was het kasteel wel heel mooi. Het was op grote delen nog intact. Halverwege het kasteel kwam er een man naar ons toe die ineens een tour begon te geven. De kleine kieren bij de “ramen” werden gebruikt om de vijand weg te jagen door er stenen door naar beneden te gooien. Er was in het kasteel een plek aanwezig waar bijbelles werd gegeven, een markt en een ingenieus watersysteem. Bizar hoe ze dat zoveel jaar geleden al konden maken. Nadat we bij de uitgang aankwamen gaven we de spontane gids een kleine tip, maar dat was naar zijn mening weer eens niet genoeg… 

Daarna liepen we weer naar beneden en reden we door naar Wadi Musa. Het was weer een prachtige weg door hoge bergen en diepe valleien. Het laatste stukje voordat we het dorp inreden was wel even spannend. Dat was zo stijl naar beneden en met zulke diepe afgronden dat we stiekem toch wel blij waren dat we er waren. We parkeerden onze auto en zochten ons hotel op. Dat zat in één van de zijstraatjes en was dus wel even zoeken. Vanaf de weg waaraan we onze auto parkeerden zagen we wel gelijk waarvoor wij hier kwamen, namelijk de ingang van Petra! Eén van de zeven wereldwonderen! Nadat we ingecheckt waren in ons hotel en heel even hadden gechild gingen we snel wat eten. Babette mocht dit keer kiezen waar we konden eten en gelukkig koos ze goed, want we aten super lekker! Vooral de cavechicken was een favoriet. Op het grote plein was een marktje waar wij nog even overheen liepen. We zagen een aantal dingen die we wilde kopen, maar de verkoopster sprak geen Engels. Dus gelukkig kent Hanna een aantal getallen in het Arabisch en kan ze hallo en dankjewel zeggen en daarmee redde wij het net. We kochten een aantal hele leuke dingen en liepen daarna dan toch lekker richting het hotel. We doken op tijd ons bedje in, want de volgende ochtend moesten we alweer vroeg op. 

Vanaf 6 uur mochten we ontbijten, dus precies om 6 uur zaten wij aan het ontbijt. Om kwart over 6 liepen we al buiten op weg naar Petra. Gelukkig was dat maar 200 meter wandelen. We hoefden geen kaartje te kopen, want ook hier konden we naar binnen met onze JordanPass. We kregen de tickets bij een speciaal loket en liepen direct naar binnen. Op internet hadden we gelezen dat er ook een achterdeur was. We zouden vandaag een deel van Petra ontdekken en morgen de rest via de achterdeur, zodat we het rustig aan konden doen. De achterdeur was alleen nog een uur dicht en dus besloten we te beginnen aan de hoofdingang. We liepen eerst door een ruim 1 kilometer lange Siq. Dat is een gigantische kloof waar je tussendoor loopt. Je wordt dan omringt door prachtige zandstenen. Uiteindelijk zagen we een smalle ingang en kregen we voor het eerst zicht op de prachtige treasury. Wat een bizar mooi iets was dat. Dit is helemaal uitgehouwen uit zandstenen rotsen. En het is al gemaakt in 85 voor Christus. Alweer zo bijzonder dat ze dit toen al konden maken zonder alle hulpmiddelen die wij nu hebben. De treasury is 25 meter breed en ruim 40 meter breed. We waren super blij dat we zo vroeg waren, want we bekeken dit prachtige wereldwonder met maar een handjevol andere mensen. We maakten was foto’s en genoten op een bankje van het mooie uitzicht. Daarna liepen we door. We liepen onder andere langs het theater, waar Hanna en Bry een detour namen om deze ook van boven af te bewonderen, de royal tombs en langs de grote tempel. Ondertussen voelden we de temperatuur stijgen en werd het ook wat drukker in het park. We kwamen er ook achter dat we al bijna bij de uitgang waren. We besloten dan ook de route andersom te doen. We begonnen bij de hoofdingang en liepen naar de achteringang. Het klonk als een fantastisch idee. En dus begonnen we vol moed aan de lange wandeling met ruim 850 traptreden omhoog richting de monastery. Dat was echt verschrikkelijk. De traptreden waren allemaal ongelijk en al na 100 treden waren we oprecht kapot. Natuurlijk zette we gewoon door en namen we geregeld pauzes en kochten wat kouds te drinken (daarvoor betaalde je in het park natuurlijk de hoofdprijs). Maar uiteindelijk bereikten we na ruim 2 uur klimmen de top. En de wandeling naar boven was het helemaal waard. We genoten van het prachtige uitzicht op het grootste gebouw in Petra. En alweer was het niet druk. We waren ruim voordat de mensen er waren die via de hoofdingang waren gekomen en precies na de mensen die via de achterdeur waren gekomen. We trakteerden onszelf op een hapje en een drankje in het restaurant en gingen daarna op zoek naar de uitgang. We vroegen het aan verschillende mensen. De één zij dat het 45 minuten was wandelen en dat we daar opgepikt konden worden door jeeps. De ander zei dat het ruim 2 uur lopen was en weer een ander gaf aan dat we dit vooral niet moesten doen, omdat de route vanaf deze kant helemaal niet goed staat aangegeven. Eigenwijs als we zijn probeerden we het natuurlijk wel, maar binnen een halfuur waren we de weg al kwijt. Daarom besloten we maar terug te lopen naar Petra en alle kilometers terug te lopen naar de hoofdingang, te beginnen met de 850 traptreden naar beneden. We hadden het allemaal zwaar, maar Babette was er helemaal klaar mee. Toen we na anderhalf uur beneden waren trakteerden we onszelf op een drankje. Allerlei mensen boden ons kamelen en ezelsritten aan. Helaas worden deze beesten helemaal niet goed behandeld. Ze hebben geen beschikking over drinken of eten en worden serieus hard geslagen. Soms was het pijnlijk om te zien en we gingen liever zelf kapot dan dat we z’n beest zouden gebruiken. Maar ineens was er tussen alle “ you want camel, you need donkey” de vraag “ do you need car?”. We besloten Babette met de auto naar de uitgang te laten gaan, want die kon echt niet meer. Maar Bry en ik wilden heel graag het volmaken en besloten toch naar de uitgang te lopen. We stopten onderweg nog een keer en liepen het grootste gedeelte in de volle zon. Totaal verbrand en oververhit kwamen we uiteindelijk, nadat we deze dag bijna 20 kilometer liepen, bij de uitgang aan. 

Babette zat ondertussen al bij het restautant waar we gisteren ook aten en had al een heerlijke fles koud water en koude drankjes voor ons geregeld. Het was het lekkerste drankje dat wij ooit dronken! We aten weer heerlijke cavechicken en falafel voor Bry. En daarna strompelden we naar het hotel. Deze dag deden we helemaal niets meer. 

De volgende ochtend werden we met lekkere spierpijn wakker. We besloten er dan maar weer eens een werk- en chilldag van te maken. We ontbeten bij het hotel en deden het rustig aan. Halverwege de dag bezochten we wel even het Petramuseum. Daar leerden we van alles over hoe de mensen hier vroeger leefden, zagen we allerlei spullen die zijn opgegraven en was het regelmatig best indrukwekkend. Daarna zochten we een tentje voor de lunch. De serveerster was super vriendelijk en zag Hanna haar armbanden en gaf er daarop één van zichzelf aan haar. Dat was echt wel bijzonder vriendelijk. Het eten viel echter wel heel erg tegen. Het was taai en echt niet zo lekker. In de avond besloten we dan ook maar weer bij ons eigen restaurantje te eten. Ook vandaag gingen we weer lekker op tijd naar bed. 

Na een nachtje slaap was het de volgende dag alweer tijd voor een reisdag. We ontbeten nog een keer in het hotel en daarna stapten we weer lekker de auto in. Vandaag stond onze langste autorit op de planning. We begonnen met een lekkere klim en reden daarna via de KingsHighway. We reden oprecht door prachtige uitzichten. We stopten bij prachtige uitzichtpunten, kwamen langs een canyon, reden over een dijk, zagen eindelijk water en stopten uiteindelijk bij een leuk zaakje boven op de berg. We kochten hier voor de verandering maar weer eens wat souvenirs en wat lekkers te drinken. Het mannetje van het zaakje was wel een beetje een eng mannetje en dus gingen we maar weer in de auto zitten. We moesten nog bijna twee uur rijden en toen kwamen we eindelijk aan in Mabada. En wat we daar allemaal beleefden lees je weer in het volgende blog!