Na een korte nacht in Las Vegas NM vertrokken we weer. We koppelden de kamper los en reden een mooie rit richting Tucumcari. We stopten in Santa Rosa waar Cor nog een automuseum bezocht terwijl Bry en Hanna een spelletje speelden. Het weer werd langzaamaan ook beter en we konden af en toe zelfs zonder jas lopen. Na de nachten met een temperatuur van -11 was dat best even lekker. De nacht brachten we door in Tucumcari. We zijn hier expres blijven overnachten, want de volgende dag stond er iets leuks op de planning. Na een gezellige avond zijn we snel ons bedje in gedoken, want ook de volgende dag zijn we weer vroeg gaan rijden. We reden weer een nieuwe staat in; Texas. Dat is alweer de 5de staat van onze mooie reis. En Texas betekende ook dat we op de helft van onze reis aankwamen. Het midpoint is een tikkeltje toeristisch, maar daardoor niet minder leuk. Er zit een echt Amerikaans restaurant waar we allemaal een burger aten, we keken natuurlijk weer in de souvenirshop en maakten een heleboel foto’s op het midpunt. Bizar hoor dat de helft van onze reis er alweer op zit! Daarna reden we door naar Amerillo, terwijl we luidkeels en naar Bry haar zin iets te vaak “Is this the way to Amerillo” zongen. We reden onderweg ook langs de Caddilac ranch, daar staan allerlei Caddilacs ingegraven en deze zijn allemaal bespoten met graffiti. Toen Hanna een foto maakten van een andere toerist die daar om vroeg kreeg ze zo zijn spuitbus in haar handen gedrukt. En dus lieten wij ook even onze handtekening na op de auto’s. Dit keer sliepen we niet op een KOA camping, maar kozen we voor de Big Texan RV ranch. Hierbij zat een gratis lift naar het bekende Big Texan steakhouse. Hier kun je een steak van 74 oz eten die gratis is als je het binnen een uur opkrijgt. Zulke grote eters zijn wij niet, dus wij deden het lekker met wat kleinere porties. De steaks waren heerlijk en vooral Hanna was hier echt fan van. Ze at zelfs de restjes van Cor en Bryanne op!!
Na een rustdag in Amerillo waar we niet veel meer deden dan een beetje chillen, hopen dat de storm overwaaide en zwemmen in het binnenzwembad, was het tijd om weer verder te rijden. Vandaag stond Clinton op de planning, maar helaas werd Bry ineens wagenziek. En heel handig hoor kotsen in een zakje, maar wel jammer als er gaten in zitten… Na een poetsbeurt van de kamper zijn we doorgereden naar Shamrock waar Hanna en Cor een kort rondje wandelden, terwijl Bry sliep zodat ze de rest van de dag wel mee kon en ze hierdoor haar wagenziekte kon overwinnen! 🙂 Daarna reisden we naar Elk City. Daar bezochten we een enorm leuk museum. Dit museum, bestond uit 4 onderdelen. Het eerste museum was, natuurlijk, het route 66 museum. We keken hier een film die ons leerde over de geschiedenis van de route 66 die samenloopt met de ontwikkeling van de auto’s. Grappig om al die oude beelden te zien. Daarna liepen we naar het volgende onderdeel en dat was misschien nog wel leuker. Een klein dorpje wat was nagebouwd. We bezochten de oude school waar we ontdekten dat alle leeftijden door elkaar les kregen, we bezochten de dorpsarts, de bakker en nog veel meer. Echt heel tof om zo even terug de tijd in te gaan. We leerden ook het een en ander over de landbouw waar ze begonnen met het laten groeien van hooi, maar waar ze later ook overstapten op de productie van katoen. Na het museum bezoek reden we snel door naar Clinton waar we weer een nachtje op een camping stonden.
De dag erna reden we langs een paar dorpjes naar Tulsa. We hadden een keer een wat kortere reisdag en dat was eigenlijk ook wel prettig. Zo konden we de was weer eens doen, even rustig chillen en lekker koken. De volgende dag was het tijd om naar Springfield te rijden. We reden weer langs verschillende toffe dorpen en bezochten de gigantische blauwe walvis (oké, dit was misschien wel iets te toeristisch voor ons, maar het was weer gezellig en de dorpjes die we tegen kwamen waren leuk, gezellig, knus en deden veel aan de route 66. Daarnaast kwamen we ook weer aan in een nieuwe staat; Missouri.
De volgende dag was een best spannende dag. Voor vandaag stond St. Louis op de planning en Hanna kreeg al vroeg een melding om voorzorgsmaatregelen te nemen. Er kwam namelijk een storm onze kant op en er was een grote kans op een tornado, hagels en flinke windstoten. We zochten meer informatie en het werd er niet beter op… “The latest forecast shows the cities of Davenport, Iowa, Chicago, St. Louis, kansas City and Little rock will be in the bullseye for tornados, damaging winds and hail.” We besloten vandaag was door te rijden, zodat we op tijd op de camping zouden zijn en daar ons goed konden inlichten. Ondertussen keken we ook het journaal even waar werd verteld vooral te zorgen dat je ergens bent waar een shelter is en dat een camper vannacht niet een plek is waar je wilt zijn… Eenmaal op de camping kregen we een berichtje waarin ze ons vertelde dat er erg weer onze kant op kwam en dat we, mocht het luchtalarm af gaan, zo snel mogelijk veiligheid moesten opzoeken. De toiletten zouden daarvoor de beste plek zijn. We besloten maar vast een klein noodtasje klaar te maken met wat water, onze paspoorten en andere belangrijke dingen, je weet het immers maar nooit. Het weer was echt verschrikkelijk. We hadden enorme windstoten, hagelstenen die serieus gigantisch waren en flinke onweersbuien, maar we hadden ook heel veel geluk. De tornado heeft ons op nog geen 50 mile gemist! Het luchtalarm ging gelukkig niet af en we hebben dus niet hoeven schuilen, maar echt slapen deden we ook niet. Oké, Cor wel, maar die slaapt overal door heen. Hanna en Bry waren dan ook blij met een extra rustdagje. We bezochten op deze dag wel een paar uurtjes de Meramec Caverens. Wat was dit een magische plek. De grot was gigantisch, maar niet te toeristisch en hij werd goed beschermd. Zo mochten we ook niets aanraken, want het zout in onze lichaam kan de natuur daar gigantisch verstoren. We keken onze ogen uit en genoten van alle informatie die de tour guide met ons deelde. Dit deed hij wel op een bijzondere manier. Het leek namelijk wel alsof hij een bandje had ingeslikt en alles precies zo vertelde als hoe hij dit had ingestudeerd. Stiekem was dit best grappig!
De volgende dag was alweer een van onze laatste reisdagen. En we reden weer naar Springfield, maar nu die in Illinois, onze laatste staat van deze reis. Deze staat kwamen we binnen door de mooie Mississippi rivier over te steken. Daarna moesten we even zoeken naar de juiste plek om de route weer te vervolgen, want in sommige staten is de route niet helemaal goed te vinden. Gelukkig kwamen we door Hanna weer snel op de route en kwamen we ook in Illinois veel leuke dorpjes tegen. We bezochten onder andere een leuk souvenirs en informatieplek met een man die ook een opvang heeft voor konijnen. Hij vertelde ons vol passie van alles over de route 66, zijn werk en zijn passie voor de dieren. Aan de hand van zijn informatie reden we een fantastisch stuk van de route 66. De volgende dag reden we deze route verder en ook nu stapten we geregeld uit. Zo kwamen we ook bij een soort particulier Coca Cola museum. Hier moest Hanna natuurlijk even stoppen en ze keek haar ogen uit. Het was zo leuk om te zien en misschien nog wel leuker dat ook deze man weer vol passie alles vertelde dat hij wist over Coca Cola en vol trots zijn hele collectie liet zien. Daarna was het tijd om naar onze laatste campingplaats te gaan en alvast een begin te maken met het opruimen en uitmesten van de camper.
De volgende dag stonden we heel vroeg op, want de camper moest schoon, de spullen ingepakt en we wilden het laatste stukje route 66 ook nog graag rijden. Bij het inleverpunt hebben we nog even ruzie gemaakt, omdat ze ons niet terug wilde betalen wat ze ons hadden belooft, maar ook dat is gelukkig goed gekomen. Ons hotel bleek op loopafstand te zitten van het inleverpunt (en dat is in Amerika serieus bijzonder) en we brunchten bij Denny’s op advies van Hanna haar nicht en dat was een hele goeie tip. We hebben zo lekker gegeten en haar natuurlijk even goed jaloers gemaakt met wat foto’s en filmpjes daarvan. De rest van de dag hebben we lekker genoten van het goede weer, gegeten en gechild.
Op onze allerlaatste hele dag in Amerika hebben wij Chicago nog even onveilig gemaakt. We bezochten eerst natuurlijk het officiële eindpunt van onze route wat eigenlijk het begin punt is. Het eerste route 66 bordje! Daarna deden we een hunt door de stad via een app op de telefoon. Grappig om te doen en we leerden weer een beetje geschiedenis van de stad. Zo ontdekten we welk gebouw hoort bij de persoon die kauwgom heeft uitgevonden en natuurlijk over de gevolgen van de gigantische brand die heel Chicago heeft platgebrand. We verbaasden ons over de gigantische gebouwen en werden goed verwend met heerlijk weer. We zijn nog even naar de Navy pier gelopen waar we genoten van het uitzicht en we bezochten het mileniumpark. Aan het einde van de dag liepen we weer richting het Hard rock cafe waar we de eerste avond van onze reis ook aten. We genoten van de nacho’s en hamburgers en praatten gezellig na over onze toffe reis. En die toffe reis sloten we af met iets heel vets, maar ook heel engs. We bezochten namelijk de Willis tower. De Willis tower heeft het hoogste skydeck van heel Amerika. Voor Hanna, die last heeft van hoogtevrees weer best een dingetje. Na een leuke experience waar we weer meer leerde over Chicago stapten we in de lift die ons in nog geen minuut naar de 103ste verdieping bracht. Een leuk weetje is dat dit de snelste lift van de wereld is. We genoten van het gave uitzicht, maar daarna was het tijd om datgene te doen waarvoor we hier kwamen. Aan de zijkant van het gebouw zitten op 443 meter hoogte een glazen balkon waar je kan genieten van een fantastisch uitzicht. Cor stapte er zo op, maar Bryanne en zeker Hanna moesten hier echt wel een grens voor over. Uiteindelijk hebben we het allemaal gedaan en was het een super vette ervaring om onze reis mee af te sluiten.
De volgende dag vertrokken we, na weer een heerlijk ontbijt bij de Denny’s, naar het vliegveld. Daar namen we afscheid van Cor die weer terug vloog naar Nederland en ook wijzelf vlogen naar de volgende bestemming, maar daarover meer in het volgende blog!
Geef een reactie