Op onze laatste dag in Osaka hadden we ontbijt bij het hotel geregeld. Bij aankomst kregen we namelijk een coupon van het hotel, omdat het onze huwelijksreis is. Dus dit ontbijt was nu lekker goedkoop! We mochten beiden drie kleine broodjes kiezen die ook nog eens echt lekker waren. Daarna bestelde we een Uber die ons naar het station bracht, vandaag was het namelijk een reisdag. Op het station regelden we met onze JR-pas kaartjes om naar Hiroshima af te reizen. We stapten voor het eerst in de shinkansentrein. Deze trein rijdt z’n 300 km/u! We waren dan ook al na ongeveer 2 uur reizen in Hiroshima. Helaas konden we niet gelijk inchecken, maar we konden gelukkig wel onze bagage achterlaten. We mochten ook niet de rookruimte gebruiken. En dus liepen we niet veel later door het stadje op zoek naar een lunchén een rookruimte. Die rookruimte vonden we, maar die lunch hebben we uiteindelijk nooit gegeten, want ineens zag Bry een schattig zaakje waar je een cursus kaarsen maken kon doen. We liepen binnen en konden gelijk aan de slag. We kregen beiden een witte kaars die we konden versieren met allerlei bloemen. Dit deden we door de bloemen met een saté prikker op de goede plek te leggen. De kaars stond in een soort stulp, waardoor het echt een priegelwerkje was. Toen we tevreden waren met het resultaat werd er kaarsvet overheen gegoten. Daarna moesten we even wachten. Na ongeveer een kwartier was het kaarsvet droog en konden we met een föhn het overtallige kaarsvet weghalen, zodat de bloemen mooi zichtbaar werden. Er werd nog een strikje omheen gebonden en toen waren onze kaarsen klaar. Het was echt heel leuk om te doen. En ondanks dat de vrouw die de workshop gaf geen woord Engels sprak, kwamen we met behulp van translate er best wel uit!
Na de workshop konden we inchecken in ons hotel. We hadden een heel klein, maar verder wel prima kamertje! Het hotel had enorm veel regels, dat zien we vaker hier in Japan, maar deze spande wel de kroon! In de avond was het tijd om naar het vredesplein te lopen. We hadden namelijk een free walking tour gepland, omdat we graag meer wilden leren over het verleden. Op 6 augustus 1945 kwam hier in Hiroshima de eerste kernbom die ooit op een bewoonde stad is afgevuurd terecht. Het hele vredesplein is gebouwd om de herinneringen aan die dag levend te houden, maar ook om hoop te houden op een toekomst zonder kernwapens en oorlog in het algemeen. We liepen door de vredespoort, zagen het vredesvuur, maar kregen ook de meest verschrikkelijke én hoopvolle verhalen te horen. Zo stonden we stil bij het children’s Peace Monument waar onze gids ons vertelde over het meisjes Sadako. Dit meisje overleefde de kernbom, maar kreeg 10 jaar later op twaalfjarige leeftijd leukemie als gevolg van de straling. Het meisje werd steeds zieker en vouwde meer dan duizend origami kraamvogels, omdat ze had gehoord dat je, als je 1000 kraamvogels vouwde, een wens mocht doen. Helaas is haar wens om beter te worden niet uitgekomen. Maar tot op de dag van vandaag is de kraamvogel een symbool van hoop in Hiroshima. Het monument is dan ook omringt met kasten vol gevouwen kraamvogels. De gemeente moet soms de kasten leeghalen en verbrand de kraamvogels, van het as dat overblijft worden dan weer souvenirs gemaakt. Onze gids vertelde ons ook over een zwangere vrouw die de kernbomaanslag overleefde en een gezond kind ter wereld bracht. Ze voedde dit kind met borstvoeding, maar die was besmet met straling, waardoor het kind alsnog overleed. Deze moeder heeft zich altijd schuldig gevoeld.
Onderweg kwamen we ook langs de waterfontein, deze staat op het vredesplein, omdat water een belangrijke en vernietigende rol heeft gespeeld bij deze aanslag. De aanslag zorgde voor z’n allesoverheersende hitte dat mensen die het overlevenden hard op zoek gingen naar drinken. Daarbij verbrande ze in het water of overleden ze alsnog aan de straling die in het water te vinden was. Toen het na de aanslag ging regenen waren de mensen dolgelukkig en opende ze hun mond om eindelijk wat vocht binnen te krijgen. Het was echter niet zomaar regen, maar het was zwarte regen, die was ontstaan doordat door de hitte het water enorm snel verdampte. Dit water was besmet en hieraan overleden dus ook heel veel mensen.
Uiteindelijk kwamen we nog bij het Atomic Bomb dome, een van de weinige gebouwen die is blijven staan tijdens de explosie. Hier konden we zien hoe allesverwoestend deze aanslag is geweest.
Maar er waren ook hoopvolle verhalen, over artsen die kwamen helpen, ondanks het risico zelf ziek te worden van de straling en over journalisten die het verhaal wereldkundig maakten, in de hoop dat z’n heftige aanslag nooit meer plaats zal vinden.
Het was heftig, emotioneel en bijzonder om in deze stad te zijn. Om het verleden te horen, om de toekomst te zien. De mensen die een normaal leven leiden, maar die altijd stil blijven staan bij het verleden, bijvoorbeeld door kraanvogels bij de monumenten te leggen.
In de avond aten we wat in het hotel en doken we snel ons bed in, want voor de volgende dag stond er weer wat luchtigers op de planning. Na een rustige ochtend stapten we in de bus richting het station, waar we weer op een trein stapten die ons afzette bij de ferry. Met de ferry voeren we in 10 minuten naar het eiland Miyajima. Daar werden we al snel begroet door de herten waarom dit eiland bekend staat. We lagen helemaal in een deuk toen twee herten vastbesloten waren een winkel binnen te gaan, terwijl de werknemers juist vastbesloten waren dat niet toe te laten. Het werd een soort staarwerdstijd tussen de herten en de werknemers.
We liepen eerst verder over de winkelstraat, waar we een ijsje bestelen, maar een gigantische toren kregen. Nadat we lekker wat winkeltjes hadden bekeken, liepen we wat door de andere straatjes. Uiteindelijk kwamen we aan bij een heerlijk park, waar het ineens ook even een stuk rustiger was. Daar wandelden we doorheen totdat we bij de kabelbaan aankwamen. Deze kabelbaan bracht ons helemaal naar boven op de berg, althans dat dachten we. Maar nadat we uitstapten bleek er nog een andere kabelbaan te zijn. Dus stapten we, tot frustratie van Hanna, weer z’n gammel karretje in. Eenmaal boven werden we getrakteerd op een adembenemend uitzicht. We genoten volop! En we hadden besloten dat we naar beneden zouden gaan met de benenwagen, achteraf was dat niet helemaal de beste keuze. De gevoelstemperatuur was deze dag 45 graden en daarnaast was het extreem benauwd. En het pad naar beneden bleek niet echt een hikepad te zijn, maar vooral een pad met gigantische traptreden die allemaal ongelijk naar beneden liepen, regelmatig moesten we elkaar helpen om überhaupt de stap te halen. Daarnaast was het soms even puzzelen hoe we verder moesten, omdat het pad ineens niet meer bestond. En de waarschuwingsborden voor giftige slangen hielpen ook niet echt mee. Gelukkig was het onderweg wél heel mooi! Uiteindelijk kwamen we na z’n twee uur wandelen beneden aan en waren we best blij om weer in de bewoonde wereld te zijn. Na een korte pauze om even bij te komen liepen we rustig naar het water, want daar stond datgene waar we écht voor kwamen; de wereldberoemde torii! Deze stond prachtig in het water en doordat we deze aan het einde van de dag bezochten, was het helemaal niet druk!
Daarna waren we erg oververhit, moe en eigenlijk wel weer klaar om naar het hotel te gaan. Gelukkig vonden we op de terugweg nog de lokale cakeachtige koekjes die we echt moesten proberen en deze waren superlekker! En daarna stapten we weer op de ferry om rustig terug naar Hiroshima te reizen. Daar aten we eten van de supermarkt, dat we gezellig in de kamer opaten.
Hiroshima heeft op ons zeker een diepe indruk achter gelaten, maar het is toch echt alweer tijd om deze bijzondere stad achter ons te laten en naar de volgende plek door te reizen!
Geef een reactie