Gambia is een bijzonder land, maar we hadden niet helemaal het gevoel dat je het ´echte´ Gambia zag op de Senegambiastrip. We waren dan ook blij dat we de derde dag van onze reis naar het binnenland van Gambia trokken. Al vroeg in de morgen stonden we op om te ontbijten, dat moest eigenlijk snel, maar we werden flink afgeleid. Want er waren deze ochtend niet alleen aapjes, maar in de boom in de verte zat een gigantische neushoornvogel. Wat bijzonder om dit beest zo in het wild te spotten. Het beest zelf was ook nieuwsgierig, want hij kwam vlakbij op een van de lampen zitten. We konden prachtige foto’s maken en een aantal mensen die hier al jaren kwamen vertelden ons dat ze deze vogels hier nog nooit hadden gezien. Daarna was het tijd om snel onze spullen te pakken en uit te checken bij de receptie. Daar werden we opgehaald om naar AbCa´s Creek te reizen. We reisden met een kleine groep en onderweg naar de lodge toe was het al een hele ervaring. We stopten na een klein uurtje rijden bij de veemarkt. Vooral Bryanne zag hier best wel tegenop. Maar het viel ons eigenlijk allemaal mee. Misschien is het nog wel prettiger dan in een grote stal in Nederland opgesloten te zitten. De beesten liepen grotendeels vrij rond en er was eten en water beschikbaar. Het ging al bijna té goed, want toen we weer richting de bus liepen, was er een geitje dat niet mee wilde naar de slacht. Hij werd voorgetrokken aan zijn pootjes en schreeuwde zijn longen uit zijn lijf. Het was stiekem best wel hartverscheurend, maar ook de manier waarop ze het hier doen.
Na het bezoek aan de veemarkt stapten we weer kort de bus in en was het tijd om naar een grote markt te lopen. Daar zochten we onze weg tussen alle stalletjes en lokale mensen door. Het was best een ervaring, maar tegelijkertijd zijn wij op veel ‘heftigere’ marktjes geweest, waar de chaos nog veel groter was. Daarna reden we in anderhalf uur door naar de lodge. We zaten helaas weer niet naast elkaar, maar de lodge was klein en overzichtelijk, dus dat was dit keer geen probleem. De lodge was ietwat gedateerd, maar ontzettend leuk ingericht. Overal waren plekjes om te zitten, ontspannen of te zonnen. Van hangmatten tot ligbedden, het was er allemaal. En vooral het uitzicht was prachtig. We werden al ontvangen door vriendelijke aapjes die speelden in de bomen boven ons. Als we in de hangmat wilden stappen, dan moesten we eerst de aapjes weg zien te jagen. Het was een prachtige plek om te genieten van de natuur. Aan het eind van de middag vertrokken we op een boswandeling. Deze werd bijzonder indrukwekkend. We begonnen de wandeling op het terrein en liepen vanaf daar de dichtere bossen in. Onze gids vertelde van alles over de bomen en planten die hier voorkwamen en de manier waarop deze door de lokale bevolking wordt gebruikt. Alles leek een functie te hebben.
Na een tijd wandelen kwamen we bij een ‘bushschool` aan. Gambia is een land van gewoontes en bijgeloven en dat maakt dat er dingen gebeurd zijn die wij ons niet kunnen voorstellen. De gids vertelde hoe hij als jongen van ongeveer 16 jaar ook naar de ‘bushschool` werd gestuurd. Iedere jongen uit het dorp ging daar uiteindelijk een keer heen. Hier werd je een echte man. Er werd je geleerd over het hebben van respect voor je ouders en je kreeg de gewoontes van de stam mee. Maar er gebeurde ook iets heel heftigs. Hier diep in het bos werden deze jongens namelijk besneden. En onze gids vertelde dit verhaal op indrukwekkende wijze. We waren er allemaal helemaal stil van. En hoewel hij vertelde dat dit nu niet meer op deze manier gebeurt, kunnen we ons amper voorstellen dat dit tot zo’n twintig jaar geleden nog wel gewoon gebeurde. Tegenwoordig mogen jongens tot een bepaalde leeftijd gratis naar het ziekenhuis worden gebracht, daar kunnen ze besneden worden. Situaties zoals onze gids dat had meegemaakt, zijn ondertussen gelukkig ook in Gambia niet meer toegestaan.
Na deze indrukwekkende ervaring hadden we het gevoel dat we steeds meer het echte Gambia leerden kennen. In de avond werden we verwend met een heerlijk buffet met keuze tussen zowel Afrikaanse als Europese gerechten. We lagen al vroeg in bed om bij te komen van alle indrukken van deze dag. De volgende ochtend kregen we een prima ontbijt en was het tijd om naar de boot te vertrekken. Onze gids vertelde ons dat de ochtendvaart nogal was uitgelopen en op zijn Gambiaans kwam de boot een uur later alsnog aan. We maakten een mooie boottocht, maar hadden de pech dat er een Spaanse kleine jongen en zijn moeder mee waren. Zij maakten veel lawaai, waardoor het moeilijk was om de prachtige vogels die in Gambia leven van dichtbij te zien. Gelukkig zagen we toch een paar bijzondere vogels, waaronder ijsvogels en blauwe reigers. Daarna was het tijd voor ons om even te ontspannen en we deden even een middagdutje in de zon.
In de middag was het tijd voor iets heel bijzonders. We gingen op ‘safari’ om de omgeving en verschillende dorpjes te verkennen. De natuur in Gambia was mooi om te zien. Het is een redelijk vlak land, wat zorgt voor prachtige vergezichten. We stopten als eerste bij een moestuin van een van de dorpen in de buurt. Deze moestuin wordt door de hele gemeenschap onderhouden, zodat iedereen er gezamenlijk van kan genieten. Er kwam een hele horde kinderen op ons af. Een van de kinderen had een bal bij zich en toen Hanna eenmaal begon met overtrappen, was het moeilijk om weg te komen. We werden de hele tijd gevolgd door een groep van zo’n dertig kinderen. Uiteindelijk kwamen we aan bij een grote boom, waaronder een heleboel vrouwen gezamenlijk van een maaltijd genoten. De mensen hier in het binnenland zijn erg vriendelijk en hoewel ze niet veel hebben, werden we direct uitgenodigd om mee te eten, dat blijft altijd zo bijzonder. Nadat we weer waren ingestapt, reden we door naar een lokale school. Wij vinden het helemaal niet prettig om een school in het buitenland te bezoeken, omdat dit vaak een beetje voelt als aapjes kijken. Maar deze school was gelukkig al gesloten en werd speciaal voor ons geopend om even binnen te kijken. De directeur en een leerkracht waren nog aanwezig en lieten ons met trots hun school zien. In Gambia zijn er twee soorten onderwijs: Arabisch en Engels. De meeste scholen bieden twee opties aan. Je volgt of de ochtend lessen of de middag lessen. Er zijn ook veel kinderen die in de ochtend de ene les volgen en in de middag de andere les. De school die wij bezochten was een Engelse school. In principe is het onderwijs op deze school gratis, maar de leerling moet wel zelf zorgen voor een uniform en schoenen. Dit is helaas niet voor ieder gezin mogelijk, waardoor er ook een heel aantal kinderen helemaal geen onderwijs volgen. Bij de school zat een moestuin die is opgedeeld in allemaal velden van 1 bij ongeveer 2 meter. Ieder kind op school heeft zijn eigen strook van de moestuin die hij of zij moet onderhouden. De eerste twee oogsten zijn voor de school en worden onder andere gebruikt voor de gratis lunch die ieder kind hier krijgt. De derde oogst mag het kind mee naar huis nemen. Na alle indrukken werden we naar een prachtige plek gereden waar we even konden bijkomen en genieten van het uitzicht. Daarna was het alweer tijd om terug naar de lodge te rijden, waar het avondeten alweer op ons stond te wachten.
De rest van de avond waren we ‘vrij’ maar we tafelden heerlijk na en doken alweer lekker optijd ons bed in. De volgende ochtend stond er namelijk alweer van alles op de planning. Helaas was Birgit afgelopen nacht ziek geworden. Het leek erop dat zij de ‘Banjul belly’ niet heeft kunnen ontlopen. Ze kon dan ook niet mee op de laatste tour en snel regelden we nog even dat zij zo lang mogelijk in de kamer kon blijven om even bij te slapen. Tijdens het wachten op de volgende tour zaten we te genieten van het uitzicht, toen we opeens een Gambiaan omhoog zagen kijken. Dat was nog niet zo bijzonder, maar toen hij er nog twee andere bijhaalde, was onze aandacht getrokken. Beiden raakten we erg enthousiast van de vogels die we zagen, om er later achter te komen dat we beiden een andere vogel zagen. Bryanne zag een prachtige blauwe ogen en Hanna de Great king Fisher (de ijsvogel die we ook in Nederland hebben) dus we haalden snel de camera uit ons appartement en daarna kwamen we er pas achter dat we beide naar een andere vogel keken. Gelukkig maakten we van beiden mooie foto’s en dit maakte het wachten een stuk minder erg. Na het spotten van de vogels zochten we een fiets op, want onze laatste tour was een fietstocht. Met een aantal andere gasten stapten we op de fiets om naar een ‘oestersfabriek’ te rijden. Ik weet niet exact wat ik mij had voorgesteld van een oestersfabriek, maar dit zeker niet. Het was een open ruimte met kleine huisjes voor de vissers om hun spullen in op te slaan. Onder een stuk zeil zaten een aantal vrouwen die de oesters open maakten en dat werd dan weer in grote bakken gedaan die werden gedragen op het hoofd. Er lag een gigantische stapel met schelpen, die worden onder andere gebruikt om cement en verf te maken. Dit is voor de lokale bevolking een relatief goedkope manier om het huis te verven, bouwen of onderhouden. We bezochten een familie van een man met vier vrouwen. De vier vrouwen hadden samen 29 kinderen, ook dat was weer een echte cultuurshock voor ons. Daarna fietsten we rustig terug naar de lodge, waar Birgit zich gelukkig een stuk beter voelde. We bestelden snel onze lunch en haalden onze spullen uit de huisjes. Het was namelijk weer tijd om terug te reizen naar Kololi.
We zouden redelijk vroeg terugkomen in het hotel waar we ook de eerste nachten waren gebleven, maar we hadden helaas de files niet meegerekend. Vanuit het binnenland naar de stad stond het helemaal vast en de file leek maar niet op te lossen. We kwamen dan ook later dan verwacht in Kololi terug, maar werden daar direct vriendelijk ontvangen door de hotelmedewerkers. Dat Gambia ‘The smiling coast of Africa’ wordt genoemd, dat snappen wij steeds beter! Onze kamers waren nog niet schoon, maar we zaten dit keer wel vlak bij elkaar en konden even rustig op het balkon wachten tot we naar binnen konden. Bij ons in de kamer had de schoonmaker de badkamerdeur dicht gedaan, maar waarschijnlijk eerst per ongeluk het slot ingedrukt. Wij kregen de deur met geen mogelijkheid open en niet veel later stonden er steeds meer mannen in de kamer om de deur open te krijgen, wat gelukkig uiteindelijk ook lukte. We besloten nog even naar het handycraftmarktje te lopen, waar we genoten van alle prachtige en veelal handgemaakte, kleurrijke dingen. Helaas voelde Hanna zich deze avond ook helemaal niet goed en besloten we niet te laat terug naar het hotel te gaan. Morgen stond namelijk een drukke, maar bijzondere dag op de planning.
Geef een reactie